Ísland í dag var uppspretta tára og gæsahúðar. Rosalega stóð þessi kona sig vel við að bjarga pabba sínum !
Við erum enn að þrælast í ræktinni- ég og kallinn. Höfum náð ágætri færni og finnum mikinn mun á okkur. Það er þó ekki laust við að vöðvar verði aumir og þreyttir svona fyrst. Í dag gengum við rösklega á bretti í 40 mínútur.

Við ræddum í dag gildi góðs sambands milli para/hjóna. Hjá okkur er þetta þannig að við erum hvors annars besti vinur, Herra Sigurbjörn varaði fólk við að setja maka sinn undir sama mæliker og menn mæla önnur lífsgæði. Hann varaði við að fólk væri að uppdeita makann eins og það gerir með tölvuna eða bílinn. Hann vissi hvað hann söng. En ég sé það sífellt betur að ég hefði átt að hinkra eftir þessum manni áratugum fyrr. En það er ekki málið núna.

Jiminn
ætlaði að skrifa einhvern helling í viðbót en ég bara er svooo syfjuð...kallinn varð að sæta færi til að kyssa mig bless- ég geispaði svo mikið haha

Þá er ég enn hér. Bloggið heldur greinilega sínum sjarma í mínum bókum enda bloggaði ég löngu áður en það varð tíska. Á þessu bloggi og einhverntímann á bloggcentral líka en þar kunni ég ekki við mig. Hér er ágætt að vera hinsvegar.
Ég er alltaf smá trufluð af harðsperrum, í einhverjum undirliggjandi vöðvum sem aldrei hafa greinilega verið notaðir að neinu viti hohohoho.....
Við förum alla virka daga...í ræktina og okkur finnst gaman og það er gaman. Kemur á óvart hihi...ekki hélt ég að við ættum þetta eftir.
Ég hef lítið farið í aðra vinnuna undanfarið, ég hef haft mikið að gera. Ekki endilega heldur sátt með verðlagsnefndina á vinnustaðnum. Þeim veitti ekki af hraðkúrs í markaðsfræðum !
Nenni ekki að tala um það og nenni ekki að hugsa um það.

Hjalti er súperstar. Hann er svo svakalega flottur að það er ómennskt.Ég er svo ánægð með hann !!

Það er fullt meira í fréttum en það snýr allt að kisum, hundi og leigubílum. Ekki áhugavert efni og ég er farin :)

liklega á þriðjudagskvöldið.
en það var ekkert merkilegt svosem.
núna er ég þó komin það mikið niður á jörðina eftir þetta kvöld að ég tel mig geta bloggað um málið. Í kvöld sá ég frétt á mbl.is um aðgerðir lögreglu og viðbrögð við ofsaakstri og með fylgdi myndskeið tekið úr lögreglubíl. Myndskeiðið var eftirförin á eftir Himma. Hjartað lak niður- rosalega var þetta sárt og erfitt að horfa á.
Enginn heima nema B sem var mikið upptekinn í tölvunni.

Ég skrifaði einhver orð á moggabloggið mitt. Þau standa þar enn en viðbótin er efst. Ég hringdi auðvitað í Steinar og hann heyrði að hans frú var ansi brugðið. Hann reyndi að hringja upp í mogga, ég bað hann ekkert um það. En hann náði ekki sambandi þannig að hann ók uppeftir og náði í ungan mann á planinu sem stökk inn og lagaði þetta. Myndskeiðið hvarf strax af vefnum.

En mikið er vont þegar manni er hent svona niður á jörðina.

Ég var heldur kannski ekkert í besta ástandinu til að taka þessu- alveg hundlasin með flensuskít sem ég má ekkert vera að að fá núna.

Einkaþjálfari og fitumæling á morgun.

Guð geymi Himmann minn

Æj..hann hefur verið i huganum alveg fastur núna, ég sakna hans svo hroðalega mikið og er svo ósátt við að sjá þennan strák ekkert meir. Ég var í grínumræðu við Tóta vin minn og einhvern félaga hans um daginn um Bolungarvík, þar bjuggum við. Þá fór ég að hugsa um Himma í Bolungarvík og Ragga hennar Boggu sem bjó rétt hjá. Báðir þessir drengir eru látnir, létust báðir þann 19 ágúst en sitthvort árið.
Stundum er ég svo leið á að líða svona.

Nú er ég að hlusta á vin minn, Bjarna Karlsson í Laugarneskirkju, messa og mig langar allra mest til messu núna.
Alveg grínlaust þá sit ég hér og þurrka tárin, ég ætla að reyna fyrst ég er hvorteðer svona léleg að hlusta á upptökuna af messunni sem Bárður vinur minn setti á disk fyrir mig. Hann reyndi að laga upptökuna aðeins til fyrir mig.

Strákarnir eru komnir heim, báðir. Í gær voru þeir að rifja upp eitthvað gamalt og hlógu eins og vitlausir . Þetta minnir svo á gamla tíma. Það sem þessir krakkar voru oft skemmtilegir hahaha. Þau eru best.
Nú er janúar að verða liðinn, þetta er einn sá alfyrsti sem mér fannst ekki leiðinlegur. Hjalli kláraði "sína skuld" 19 janúar og er núna skuldlaus við samfélag okkar mannanna. Það verður hinsvegar ekki sagt um þessa menn sem stálu öllu bakdyramegin úr bönkunum. Ef þeir hefðu stolið einhverju álíka og Hjalli minn þá væri íslenska samfélagið í mun betri málum, skulduðum sáralítið.
Mín von og trú er sú að Hjalti minn nái að halda sér á beinu brautinni núna. Hann hefur alla burði til þess. Hann er kominn í ökunám og fer í ræktina, dró meira að segja mömmu sína og Steinar með. Hann spilar líka orðið vel á gítar og hefur rosa gaman að því. Hann er hjá tannlækni og er að láta laga brosið sitt. Sjáið bara hvað hann er mikið duglegur !

Jæja nú ætla ég að fara í sófann og eiga meira bágt þar og svo ætla ég að rísa upp sem fuglinn Fönix og bíða næstu sorgarniðursveiflu. Þær koma orðið með lengra millibili.
Guð geymi Himma minn og alla aðra gaura sem voru eins og hann.

Ég sótti skurðarbretti inn í skáp og Rómeó fór inn í skápinn að skoða sig um. Ég skar laukinn og gaf honum auga þar til ég sá hann kominn út á gólf.
Ég loka skápnum.
Eftir smástund fór Rómeó að klóra í hurðina og reyna að opna hana.
Ég opna skápinn og út kemur hneykslaður Tumi.

og heilmikið um að vera.
TumiTígur átti tíma í morgun hjá dýró og við sóttum hann um tvöleytið, alveg vankaðan en voða feginn að sjá okkur. Hann hélt að honum væru allir vegir færir og reyndi að leika með músina sína þegar hann kom heim.Hann reyndi að komast upp á borð þar sem kisumaturinn er (Keli æti hann á gólfinu) og steinlá á gólfið. Tvisvar. Grey kallinn, ég bjó um hann í sófanum og hann lá rólegur meðan ég klappaði honum -hann er annars ekki týpa sem vill láta klappa sér. Þetta gekk þar til hann sá Rómeó með músina hans og þá vildi hann komast að ná í músina ...mamma hjálpaði og þá gat hann sofið aðeins meira, á músinni með vangann. Hann er eigingjarn á dótið sitt haha
Svo hefur hann ranglað um og skilur ekkert í þessu veseni á sér. Á bloggi Jens þá sá ég að hann var að birta myndir af kisum sem sofa á undarlegum stöðum, ég flissaði að þessu og fór svo fram. Þá fann ég Tígurinn sofandi klofvega ofan á rörinu í búrinu. Rörið er utanáliggjandi. Það liggur innan við músavegginn sem er opinn að innanverðu eftir músarannsóknir veturinn sem við fengum Rómeó. Þegar við gátum bara alls ekki veitt mýslurnar og urðum að fá fagkött í málið. Ég náði mynd af Tígrinum. En nenni ekki að tengja myndavélina haha ...letidrusla sko haha
Rómi rekur svo á eftir mér núna, ég á að koma að sofa. Hann hefur meiri áhuga á að sofa hjá mér heldur en Steinar hahaha....(Djók!)
Ég keypti mér gamla prjónavél í fyrrakvöld og nú hafa tvö kvöld farið í að reyna að læra á hana en lítið gengið. Smá árangur samt sko, þetta er í áttina.
Spurning um að lesa betur manualana og reyna svo þriðja kvöldið.
Nú er Rómi búinn að galdra í mig syfju og þetta er mun fyrr en ég er vön að fara að sofa.

eða kannski bara felublogg ? Nei nei ég er nú að spauga, það er engin ástæða til þess. Það er þó alltaf möguleikinn að læsa færslum.
Ég fékk nefnilega skammir fyrir að finna að með son hér að neðan.
Það er nú reyndar alveg nýtt að "hann" lesi blogg en jæja, látum það liggja milli hluta.
Það er hrollur í okkur gamla, það er hífandi rok hér á nesinu...

Kettlingur leikur sér að platmús á gólfinu. Hvutti horfir út í rokið og stóri kisi er búinn að hjúfra sig niður til að sofa

Ég er enn ekki búin að klæða mig, sit hér og horfi út með hvutta.

Fólk er enn að yfirgefa moggablogg og nú er Jóna Á að fara- ég mun sakna pistlanna hennar um Ian. Ég er hinsvegar löt að elta og þess vegna geri ég ekki ráð fyrir að neinn elti mig hingað. Þeir sem það gera mega þó kvitta hér nú og líka njósnararnir hahahaha

Ég man sjaldnast það sem mig dreymir en nú man ég að mig dreymdi Guðmund bróður minn sem ég hef btw aldrei hitt. Hann ætlaði að stökkva burt og vildi ekki tala við mig en ég náði að tala hann til og spjallaði við hann. Ég var um leið að vesenast með einhverjar gardínur....Undarlegur draumur !

sem betur fer, það var nú ekki eðlilegt í gær hvað ég var syfjuð.
Svo er ég að vinna mun lengur fram í nóttina í nótt þannig að ég verð gáfuleg hohoho...
Steinar minn steinsefur inni, ég sætti færis áðan þegar hann skrapp á klóið, beið eftir honum við dyrnar og sagði til hamingju með daginn þegar hann opnaði. Hann horfði alveg ringlaður á mig, þáði samt koss þó að svipurinn benti klárlega til annars. Hann hélt áreiðanlega að hann væri búinn að sofa allt of lengi - það væri kominn 13 apríl haha. Svo skýrði ég málið og honum létti stórum og fór inn að lúlla meira. Keli og Tumi fóru með honum...annar malaði rosa mikið og þið megið giska á hvor gerði það.

En í gær þá fór ég á kyrrðarstund í Laugarneskirkju eftir langt hlé. Það var ofsalega notalegt. Hjalti var þar við störf meðan hann afplánaði restina á Vernd. Hann heldur áfram þar á meðan hann er atvinnulaus. Það er nákvæmlega alveg sama við hvaða starfsmann maður talar, allir tala ofsalega vel um Hjalta...ég upplifði í gær að vera svo hreykin af honum og það hefur yfirleitt ekki verið þannig því miður, ég elska hann í ræmur en hann hefur ekkert alltaf verið góður eins og hann á að vera. Núna er ég að sjá Hjalta sem ég hef ekki séð í mörg mörg ár.

Það er yndislegt
Ég hitti líka óvænt prestinn í Bessastaðakirkju, Hans Guðberg. Hann kom til mín og heilsaði. Hann var ráðgjafinn hans Himma 2001 þegar Himmi var á Stuðlum. Hann kom í jarðarförina hans.Nú ætla ég að skoða betur hvenær eru messur og kyrrðarstundir í Bessastaðakirkju. Sr Bjarni er líka að fara í framboð sko !  Honum eins farið og flestum sem kynntust Himma, lögreglumenn, fangaverðir og aðrir báru honum alltaf vel söguna enda var hann alltaf góður. Aldrei með hroka, frekju eða ofbeldi gegn neinum. Ég má þakka fyrir að hafa bara góðar minningar um hann þrátt fyrir vesenið á honum..

Ungi maðurinn sem slasaðist svo mikið fyrir austan er látinn. Það hefur líklega verið líkn. Guð geymi hann og styðji fólkið hans í þessum erfiðu sporum.

er orðin svo þreytt að ég meika þetta varla sko...
ætlaði bara að tala um þetta. Ég les oft pistla og prédikanir hjá Erni Bárði presti í Neskirkju. Nú var ég að lesa þar líkræðu um konu, tvö börn missti hún strax eftir fæðingu og tvö uppkomin! Hvað er eiginlega málið með svoleiðis ? og hvað er ég þá að kvarta...? þessi kona átti fimm börn eins og ég en átti bara eitt eftir sko...
Ég upplifði mikla gleði og stolt í dag, með Hjalla minn í kirkjunni.
Segi ykkur það betur seinna....get ekki meir  zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

eða eitthvað.Ég hangi heima eins og sprungin blaðra og veitti mér þó ekkert af að fara að keyra eitthvað meira inn á bílinn. Hjalti flutti inn í gær og dagurinn fór í það að taka mitt dót úr herberginu og koma hans fyrir, hann kom sínu fyrir sjálfur. Hann fór að vinna í gær og í dag, þrátt fyrir að hann sé bara í launalausu sjálfboðastarfi þarna í kirkjunni. Hann kann vel við sig þarna blessaður.

Þetta gengur vel en samt er í mér einhver kvíði. Yngri bróðirinn virðist halda að allir eigi að ganga undir honum og skaffa honum alla hluti upp í hendurnar, sníkir miskunarlaust tóbak af eldri bróður sem hefur auðvitað engin tök á að sjá honum fyrir þessu en virðist ekki kunna við að segja nei. Hrædd um að þarna sé að krauma uppúrsuða framtíðar, að vísu ætlar Hjalli að hætta að reykja og það líst mér vel á.

En ég veit ekki hvað er að mér, er bara endalaust syfjuð, einbeitingin í vaskinum...fór til dæmis áðan inn á bað til að klæða mig. Í staðinn tíndi ég upp allan suðuþvottinn í bala, uppúr körfunni kom hlussu kónguló og ég setti balann í sturtuna og drekkti kvikindinu. Ég er enn í náttkjólnum en suðuþvotturinn er kominn í vélina og hún byrjuð að þvo....ég þarf að gera töku tvö til að komast úr þessum náttkjól.

TumiTígur á að mæta hjá dýró á mánudagsmorguninn...kallanginn...Hann fékk nýja ól í gær og mús sem hann leikur sér linnulaust með. Hann fékk líka tvo bolta. Þegar ég henti boltunum þá hljóp hann af stað en snaaarbremsaði...ískr.....svo sat hann og hugsaði. Þá hljómar nýja bjallan allt öðruvísi en sú gamla og þetta setti strákinn alveg í kerfi. Maður er nebblega ekkert vitlaus kisustrákur.

Mamma hans og Æva systir hans eru horfnar af vef Kattholts, ég er að vona að það þýði að einhver hafi ættleitt þær ..kisugreyin. Ævar alveg yndisleg malrófa..vildi óska að ég hefði getað haft hana líka en Rómeó er hreint ekkert hrifinn af svona smáköttum og er núna nýbúinn að sættast við TumaTígur litla bróður ....

Ég ætla aðeins að fresta þessu sem ég ætlaði að skrifa um fyrstu dagana eftir að Himmi dó...Ég treysti mér ekki alveg í það í bili, er búin að vera með myllustein bundinn í hjartað í nokkra daga. Sorgardýfu eða hvað maður ætti að kalla þetta. Svo veigrar maður sér við að tala um það, hrædd um að fólk fussi og sveii enda komið á þriðja ár síðan hann dó. Málið er að maður er sífellt að læra að lifa með þessu en vill alls ekkert lifa neitt og alls ekki með þessu.

Ég var heppin í gær.
Ég hitti alla krakkana mína :) og Patrek ömmusinnarstrák...og klikkaði á að taka mynd ...ég auli.

Þetta er ekki gáfulegt. Hehehe engar áhyggjur annars af mér, það þarf ekki.
Ég hef ekki setið algerlega aðgerðalaus þó ég hafi ekki mikið tjáð mig. Undir lok árs kom í ljós eitthvað heilsufarsvesen og í blóðprufum tengdum veseni eitt kom í ljós vesen nr tvö. Þannig að árið 2010 fer í eitthvað læknastúss á sjálfri mér sem er reyndar ekki algengt. Þetta er ekkert alvarlegt þannig, helst til friðs með meðulum og það er nóg, þarf að vísu að taka þessi meðul alla æfina en skítt með það bara. Nenni ekki að pirra mig á þessu. Er samt smá stressuð yfir að kannski kostar þetta handlegg (með hverju prjóna ég þá?) eða fót (það má ekki vera bensínfótur!). Steingrímur stórvinur minn hefur verið duglegur að róta í allskonar dóti svo maður þurfi nú áreiðanlega að borga slatta meira fyrir að vera til. Þetta er svona sjálfstæðisskattur.
Og hann varð til þess að taxtinn var hækkaður á stöðinni og ég fór með minn bíl eftir fimm daga umhugsun. Nú gat ég ekki gert eins og í fyrra, sleppt annarri hækkuninni og farið bara í þá seinni.
Ég er enn að prjóna og selja lopapeysur, sel þær allar beinni sölu. Mér finnst prjónafyrirtækin svína svo á prjónakonunum, taka peysurnar fyrir svo lítið og selja þær svo dýrum dómum ! Ég prjóna líka ýmislegt annað er lopapeysur, hef gert peysur úr ullarbandi sem ekki stingur en það er ekki hagkvæmt að gera, slíkt band kostar miklu meira en lopinn þannig að minna verður eftir hjá mér sjálfri.
Ég fékk í hendur diska með útför Himma og er að safna kjarki í að hlusta á þá.....finn ekki alveg hugrekkið enn til þess.
Nú ætla ég amk að gera hlé, ég á eftir að skrifa það sem ég var að hugsa um áðan. Hvernig ég lifði fyrstu dagana af í ágúst 2007....

Kem aftur, kem alltaf aftur !

Stundum nenni ég ekki inn á mbl síðuna mína, mér finnst ég vera meira prívat hérna megin. Það er svo kannski tóm della, ég skal ekki segja.
Núna er ég í dekurdeildinni, kallinn er að elda. Það gerir hann ekki oft en hann eldar góðan mat blessaður. Við erum eitthvað föst í kynjahlutföllunum hérna bara.
Ég ætlaði svo sem ekkert að skrifa neitt mikið
Mér finnst ég merkilega öflug...fékk diska með útförinni í vikunni og gekk frá þeim í skápinn hans Himma. Til þess að setja þá á fyrirfram ákveðinn stað þá þurfti ég að taka upp borðana hans sem voru á krönsunum sem bornir voru til grafarinnar með Hilmari. Ég skoðaði þá svolítið og táraðist svolítið, gekk svo fallega frá þeim aftur og lokaði skápnum, hengdi engilinn á hurðina og fór að gera annað.
Ég hef fylgst með , eins og aðrir, þessum hræðilegu atburðum á Haiti...manni er alveg orða vant. Okkar fólk stendur sig með sóma en ég ber í brjósti áhyggjur um afdrif þeirra þegar þau koma heim. Það þarf að halda fast utan um þau.
Þetta er nóg blogg í bili.
Endilega látið vita af ykkur hér fyrir mig, sama hvort þið þekkið mig eða ekki...það tekur enga stund

Hann er að byrja að prófa að skreppa aðeins út í garð. Hann minnti mig á mannabarn áðan, hann mjálmaði og vældi þar til ég fór að horfa á hann. Þá stökk  hann montinn upp í gluggann og út, og til baka aftur. Kom svo hróðugur til mín. Það var greinilega að ég átti að sjá hvað hann er klár.
Hann er æðislegur kettlingur hann Tumi minn.

Rómi hnerrar og hnerrar. Hann hefur náð sér í kvef sem ætlar að vera þrálátt í honum ...

Við fórum í jarðarför í gær. Gamall vinur okkar, fæddur 55, lést eftir baráttu við krabbamein. Kallanginn. Sr. Bjarni jarðsöng og gerði það vel.

Ég er ánægð með að eitthvað er verið að gera í sambandi við lánin hjá fólkinu. Rosalega er ég orðin ósátt við Tryggva Herbertsson..hann minnir mig á höggorm orðið...ég sem hélt að þetta væri svo klár maður !

nú hef ég þetta ekki lengra, ég hef verið meira og minna andlaus eftir hörmungarfréttirnar að vestan með Júlla hennar Ásthildar minnar
Best að setjast við og prjóna svolítið...

og alveg orðin ólyst á að blogga meira á Himmasíðunni. Ég veit eiginlega ekki alveg af hverju en held að það hafi bara verið nóg komið að ég standi upp með mitt eigið auðkenni en ekki "mamma hans Himma"- ég er auðvitað meira en það þó að það marki sálina alla æfina út .
Enn varð ég að fara til jarðarfarar. Vinnufélagi minn lést skyndilega 1 september sl. Hann lauk alltaf sínum vinnudegi á að þvo bílinn og var kominn í þvottaaðstöðuna okkar þegar hann hneig niður í fang næsta manns. Hann hvarf og lokaði dyrum eilífðarinnar fast að baki sér, svo fast að þó að björgunarfólk kæmi fljótt þá náðist hann ekki til baka. Hann var fæddur árið 1957.

Svo vorum við Birna Dís að brasa með að fara á kyrrðarstund í minningu þeirra sem fallið hafa fyrir eigin hendi. Það var ofsalega notalegt. Ég- mannafælan hohoho -var voðalega dugleg, hitti Jóhönnu Magnúsdóttur og hún gladdi mig með að segja að hún væri sífellt í þessum forvörnum, ég trúi því vel. Jóhanna er eðalkona. Guðrún, móðirin sem talaði, sagði frá sínum syni á áhrifaríkan hátt- ég gaf mig á tal við hana við fleytinguna og þakkaði henni fyrir. Svo sá ég Ingu Baldurs, mömmu hans Lárusar, og enn barði mannafælan í sig kjarkinn og fór til hennar og kynnti mig.

Megrunarátakið gengur ekki alveg nógu hratt fyrir sig en þá rakst Sigga systir á námskeið hjá næringarfræðinu sem kostar ekki hönd og fót og bókaði okkur á það næsta miðvikudag. Spurning hvort ég næ að nýta mér það til hjálpar, ég er ekki tilbúin að gefast upp - öðru nær. Ég nenni ekki að vera nærri 100 kíló svona kríli eins og ég sannarlega er.

Jæja..hvað á ég eftir að tala um meira...Jú við Sigga "eignuðumst" bróður um daginn. Kristján bróðir okkar sem við höfðum báðar hitt einusinni sem börn birtist á facebook hjá pabba og við stukkum á hann- afar glaðar með þetta. Sigga hitti hann á Hofteignum í heimsókn- mamma tók þessu bara svo illa að hann kom ekki aftur þess vegna. Mamma var afar skemmd af sínu uppeldi- hún kom frá biluðu heimili og var barnaheimilisbarn- endalaust hafnað og þoldi ekkert mótlæti. Aumingja mamma mín :(
Ég hitti hinsvegar Kristján í jarðarför Mýrkjartans afa - hann stóð allt í einu hjá mér á tröppunum, rétti mér hendina og sagði ; komdu sæl, ég er bróðir þinn. Ég alveg gapti en lík móður minni - þá steinþagði ég og sagði ekki orð en ég man að ég hugsaði, maðurinn er galinn- ég á engan bróður!!

Það undarlega er að það eru til fleiri systkini en þetta. Ég er alltaf alsæl með hana Siggu mina, heimins besta systir. En þá má alveg bæta við í tengslanetið- það er skemmtilegt .

Nú nenni ég eiginlega ekki að blogga meira..

er áskorun hvers dags. Samt er ég aldrei betri en þegar ég hitti eitthvert barnanna. Í gær hitti ég Bjössann og geðprýðisstuðullinn minn er miklu hærri í dag fyrir bragðið.
Auðvitað ætti ég að vera sjálfri mér næg en þannig er það greinilega ekki.

Skruppum til Himma og tókum rósirnar sem ég kom með 19 ágúst.

Komumst líka að því að fullorðið fólk á til að haga sér undarlega en ákváðum að láta það eiga sig- þeirra mál, við höfum nóg að kljást við

Við vorum dugleg í gær og tókum loksins til í bílskúrnum. Það höfum við ekki gert síðan við fluttum hingað fyrir rúmum 2 árum. Það hefur bara öllu verið hrúgað í skúrinn og hann hefur smá saman fyllst af drasli.. Við söfnum líka flöskum og förum með í endurvinnslu, nú eru allar flokkaðar og pakkaðar, tilbúnar til flutnings. En þá var Steinar hringdur út í vinnu. Við erum að stranda við að komast eitthvað í sumar. Ég er í heljarinnar meðferð hjá tannlækninum og auðvitað ekki að ástæðulausu. Það er enn vika í að hann klári sitt verk en þá tekur við tími til að jafna sig eftir allt það bras.
Tumi tígur er afar hugaður kettlingur, það sýndi sig í gærkvöldi. Undanfarið hafa kattadiskarnir verið galtómir á morgnanna og það hefur ekki passað. Rómi skilur alltaf eftir smá mylnsnur og kettlingur kemst ekki í matinn án aðstoðar. Í fyrrakvöld sáum við skýringuna, grái flækingurinn kom inn. Tumi mjálmaði hvellu mjái svo ég kom á vettvang, rak þann gráa út og Hjalli rak hann úr innkeyrslunni. Í gærkvöldi var Tumi litli Tígur búinn að króa hann af í gamla þvottahúsinu á meðan Rómi faldi sig undir eldhúsborði.
Ég rak þann gráa aftur út. Kattamatur er geymdur yfir nóttina í örbylgjuofninum og ekki boðið upp á mat fyrr en homosapiens fer á fætur. Hann kannski hættir að koma inn ef hann finnur ekkert ætilegt.
Nú er að hefjast messa í útvarpinu, mér finnst gott að hlusta á messur.
Farið vel með ykkur í dag og helst alla vikuna

aumingja ég.
Var að koma frá tannsanum og er bæði lömuð og fötluð í framan.
Meira vesenið.
Ég mundi áðan hvað ég ætlaði að skrifa en nú datt það út úr hausnum. Hann Tumi kisubarn finnur það þá seinna ... og treður því í Kelann sinn.
"Við Sjálfstæðismenn" segir Þorgerður Katrín í ræðustól. Mér býður við hugmyndafræðinni á bakvið fastar flokkslínur. Fólk á að meta hvert mál fyrir sig en ekki hafa skoðun eftir flokkslínum.

Það er undarlegt þingið þegar eini maðurinn með viti er Pétur Blöndal !!

í gær.
Það kom enginn
Það hringdi enginn
Það var enginn búinn að setja blóm hjá Himma - nema Birna kvöldinu áður.
Það var sárast.
Á 2 árum hefur hann gleymst.

gredda fréttamannsins Andra Ólafssonar við að skúbba almennilega morðinu í Hafnarfirði. Þvílíkt og annað eins ! Að bjóða aðstandendum upp á þennan viðbjóð !
Nú eru liðnir margir klukkutímar síðan þetta var sýnt í sjónvarpinu og ég er enn með ógeðshroll....

og þá er eins og manni líði betur. Það er að gerast nú, eins og svo oft áður. Eftir að ég hrökk upp með andfælum í morgun við að Steinar hafði yfirgefið mig þá hefur dagurinn bara batnað, Steinar svaf upp í rúmi þegar ég vaknaði, fór ekkert ....Ég hélt að ég myndi sleppa við draumaruglið þegar ég hætti að taka champixið en það er amk enn eitthvað voða drama í gangi þegar ég sef.
Já þá man ég það, þessi setning : Hún er gefin fyrir drama þessi dama...- er þetta úr einhverju ? Bíómynd eða bók ...?
Núna er ég á leið í Laugarneskirkju til að ná mér í andlegt fóður, mér til hvíldar og huggunar.
Ætla að reyna að kíkja á Öldu líka en er ekki viss um að það takist ..Lalli á afmæli í dag.

Heyri í ykkur seinna...

bögglast maður um - með sparibrosið en langar mest að sparka í hvern þann sem á mann yrðir...á svoleiðis dögum stend ég fyrir framan skápinn hans og horfi. Horfi tómum augum á myndir af honum, borðana af krönsunum, albúmin, kertin og gestabókina....ég skil ekki að hann sé farinn. Hann komi alls ekki aftur.
Suma daga vildi ég bara fá eitt Himmaknús.....
Hitti báðar dæturnar í dag og fékk tvöfalt stelpnaknús, það var æði..

Ég er farin að leggja mig, ég er ferlega þreytt.

er að ná að skríða upp úr holunni. Ég er óttalega huglaus, held ég, ég bara þoli ekki rifrildi og vesen og tek ekki þátt í því. Það eru nú margar skýringar á þessum flótta núna en ég man ekki eftir svona skarpri dýfu. Bara allt í einu brotnaði ég saman, ég fann bara hvað ég varð ónýt og ég svaf í hálfan annan sólarhring.
Það hefur auðvitað verið nokkuð álag.
Þið sáuð þetta á moggablogginu og ég sá sumt af því líka þó að ég ætlaði mér það ekki. Fólk ótrúlega "gott" við mig að senda mér linka á allskonar svona...ég kíkti á færsluna hjá www.sur.blog.is nógu lengi til að sjá hvert kommentin voru að fara, sárnaði alveg rosalega og ákvað að lesa þetta ekki, alls ekki. Mér fannst þær veitast að mér og í raun Himma líka og það átti ég ofsalega erfitt með. Ég er fljót að lesa og rak augun í nokkuð sem mætti útleggjast svona : Ég er svo illgjörn að það var gott á mig að missa Himma. Önnur fullyrðing var að ég væri í voða slæmu sambandi við mann og börn...já já. Þá sýndi ég Steinari dæmið. Hann las og varð brúnaþungur, brúnaþyngri ------en svo ljómaði hann. Ég fékk knús og hann sagðist ætla að kvarta við mig beint ef honum fyndist hann þurfa þess, þyrfti ekki konur út í bæ til aðstoðar. En ég bað sérstaklega um að mér væri ekki sent svona og fólk varð við því.
Mér tókst samt ekki að verða reið við þær, ég skil ekki afhverju þetta er svona..
Æj ég ætla ekki að spá í það meira, ég bara hef ekki orkuna í það
Og þá gat ég farið að greina vandann, það er mikið álag með og í kringum hana Öldu...Ég hef barist sjálf við veikindi og verið á lyfjum sem fara illa í mig..ég hef alltaf verið óttaleg PollýAnna en nú náði ég engu taki á henni.
Það sem gladdi mig allra mest voru 2 veislur sem við skruppum í, ég og maðurinn sem á vondu konuna. Við fórum í fermingju hjá Auði sem er systir strákanna minna, það var frábært að hitta þau öll. Oftar en ekki finnst mér Heiður vera eins og systir mín, það er hvergi snefill af slæmum tilfinningum eða neinu...þau eru öll vinir okkar og mér þykir vænt um þau öll. There..I said it!
Svo fórum við Steinar í afmæli Emblu Nóttar sem er barnabarnið hans...Þær eru tvær, yndislegar skottur...þar fæst sko alvöru knús og ekkert á raðgreiðslum, bara ekta ..ég fékk tár í augun en það lagaðist.
Ég lenti samt í undarlegu atviki á leið til þeirra..við fórum í blómabúðina að ná í kort. Við hliðina á mér kom ungur maður, með svakalega sterkan rakspíra, ég fékk alveg sviða niður í...........já eða sirka þangað. Í framhaldinu slæmt astmakast sem entist bara næstum veisluna á enda. Ef ég ætla að vera svona þá verð ég að vera með púst með mér..
Það fór svo eins og ég vissi...ég var of grimm að skutla út bloggvinum og sakna þeirra sem mig vantar......
Með kveðju
Ragga -ekkibloggari

www.nino.is/keran
Litla barnabarnið í Breiðavík. Ég vaknaði í morgun með hann í huganum. Undir kvöld kom sjúkdómsgreiningin.
Þetta er vonandi réttur linkur á síðuna hans.
Afhverju er svona lagt á unga foreldra ?

Góða nótt

eða þannig ætlaði ég mér að hafa það sko með bloggið. Núna er það ekki gaman eða sko ég er ekki stemmd fyrir það, það er eitthvað svo erfitt þetta sem er að fást við. Þessi hræðilegu veikindi vega þar þyngst, þetta er svo ömurlega erfitt ...
Svo þegi ég meira og minna inn á öllum bloggum, veit ekkert hvað ég á að segja eða gera og festi ekki hugann við neitt...alltaf að hugsa um hana.

Eitthvað hefur mér þó tekist að krafla inn á facebook, eða sko skoða þar.
Oj hvað ég er leiðinlegur bloggvinur...

ég sé að hér eru frábærar kveðjur fyrir neðan og ég þakka ykkur kærlega fyrir það. Þó að ég nái ekki að svara ykkur þá hlýja kveðjurnar.
Ég veit eiginlega ekki hvað ég á að segja meira ef þá eitthvað...jæja ég kem þá bara aftur inn ef þokan rofnar eitthvað

en það er ekki stórt.
Ég fór til Öldu í dag, í Bónus, Tokyo og í Hagkaup.
Á flestum þessum stöðum voru heilu brettin af páskaeggjum, mér finnast þau ekki beinlínis vond en í seinni tíð, síðustu 5-6 árin þá fæ ég ofsalega vondan og þaulsætin höfuðverk af því að borða súkkulaði.
Ég fékk mér hins vegar snakk og Idol Mix vegna þess að ég sé ekki Idolið. Fæ stundum svona nammiáhuga en oftast laus við hann. Oftar en ekki þegar ég kaupi mér nammi þá er Steinar minn búinn að éta það áður en ég kemst nokkursstaðar nærri því.
Ég hef þetta ekki lengra í bili en þið moggabloggvinir látið ykkur ekki bregða þó að ég segi upp bloggvináttu þar, ég er að færa mig en það tekur tíma. Ég er að afrita og sortéra á hrossi, það stendur ekki til að láta það standa þar um aldur og æfi.

og nenni ekki að blogga en samt.
Gerði mikið í dag og lét meðal annars verða að því að klippa mig, hef ekkert gert fyrir hárið á mér svo lengi lengi lengi lengi.
Tel mig vera komna með réttindi til að vera gráhærð hehe...Steinar agalega feginn, sparar heimilinu auðvitað stórfé þessi skortur á pjakki í konunni.
nú man ég ekki meira til að skrifa um enda er ég að vesenast hér heima og má ekki vel vera að þessu. Er að þvo fyrir hana Öldu og svona..

Heyri í ykkur síðar

Ég hef verið gríðarlega upptekin undanfarið, ég tók upp á gömlu atferli. Að prjóna lopapeysur og er þegar búin með tvær að því undanskildu að ég þarf að ganga frá endum og lykkja saman undir höndum.
Ég byrjaði á föstudaginn fyrir rúmri viku.
Þetta hefur gengið ágætlega.
Það er ósköp fátt í fréttum, hér er allt við það sama. Ég er nánast búin að kaupa allar jólagjafir og það fá allir eitthvað ódýrt. Bara eitthvað smávegis til að þeir sjái að við hérna munum eftir þeim.
Ég hef verið ágæt en ég finn samt að ég má ekki við miklu. Svartagallsrausið á moggablogginu fer herfilega í mig og ég hef verið að hugsa um að fækka um 2 bloggvini en hef hreinlega ekki þorað því af ótta við að allt verði brjálað. Ég er ekki í afneitun á ástandið en ég nenni ekki að velta mér upp úr óhroðanum svo vikum og mánuðum skiptir. Ég er búin að ákveða hvað ég mun kjósa næst og ég mun sýna þann vilja minn í verki í kjörklefanum næst.
Ég hef semsagt skert úthald og minna þol og ég verð að bregðast við því, ekki koma mér í niðurrífandi aðstæður. Ég þarf á öllu míni þreki að halda til að ná að halda haus.
Ég held að ég hafi þetta ekki lengra í bili.
Ég er enn að reyna að gleyma greiðsluseðlinum sem kom um daginn, það var eitt þriggja húsnæðislána sem við erum með, íslenskt lán, bara verðbæturnar frá því að við greiddum síðast eru 250.000. Sem sagt mun þetta lán hækka á 4-5 mánuðum um milljón.
Takk fyrir..!

Hliðarstarfsemin innflutningur og dreifing á efnafræði- og gróðurvörum

Fyrirtæki sem Jónas Ingi Ragnarsson, sem nú situr í gæsluvarðhaldi vegna stórfelldrar amfetamínframleiðslu, stofnaði í janúar félag sem nefnist Hjúpur ehf. Tilgangur félagsins er smásala og heildsala á ýmsum varningi og þjónustu, með áherslu á fjarskiptaþjónustu og rafeindabúnað. Hliðarstarfsemi verður innflutningur og dreifing á efnafræði- og gróðurvörum, samkvæmt því sem fram kom í Lögbirtingablaðinu er félagið var stofnað.

Þann 31. janúar sl. birtist frétt í 24 stundum þar sem fram koma að þeir Jónas Ingi Ragnarsson, sem hlaut tveggja og hálfs árs fangelsisdóm árið 2005 fyrir aðild sína að líkfundarmálinu svokallaða, og Atli Helgason, sem dæmdur var í sextán ára fangelsi árið 2001 fyrir manndráp, hafa stofnað tvö fyrirtæki saman, Feni ehf. og Hjúp ehf.

Atli er stjórnarformaður hjá Feni en einn endurskoðanda er Sigurbjörn Sævar Grétarsson, sem hlaut fjögurra ára fangelsi árið 2004 fyrir kynferðisbrot. Tilgangur fyrirtækisins er fjármálaráðgjöf og hliðarstarfsemi innheimta.

Jónas Ingi er stjórnarformaður hjá Hjúpi en Friðjón Veigar Gunnarsson, sem dæmdur var í þriggja ára fangelsi í janúar fyrir stórfellt fíkniefnasmygl, er titlaður sem skoðunarmaður hjá fyrirtækinu. Tilgangur fyrirtækisins er fjarskiptaþjónusta og hliðarstarfsemi þess er sala á gróður- og efnavörum.

"Hugmyndin varð til inni á Litla-Hrauni þegar við Atli vorum að ræða af hverju menn koma þangað alltaf aftur og aftur. Þá átti Atli hugmyndina að því að koma á fót fyrirtækjaumgjörð sem gæti skapað núverandi og fyrrverandi föngum vinnu og tekið fjármál þeirra í gegn," sagði Jónas Ingi í viðtali við 24 stundir. Fenir ehf. býður föngum upp á fjármálaráðgjöf og hjá Hjúpi stendur föngum atvinna til boða.

Að sögn Jónasar í 24 stundum er um að ræða tilraunaverkefni til árs, unnið í samstarfi við Fangelsismálastofnun. "Auðvitað er markmið okkar að græða peninga á þessu, en með hagsmuni fanga fyrst og fremst að leiðarljósi. Ef til vill verður samfélagslegur ávinningur af verkefninu það mikill að það verði gróðasjónarmiðinu yfirsterkara."

tilvitnun lýkur.
Sko ég styð 100% fanga í endurhæfingu en þetta er ekki að gera sig í mínum bókum. Það fyrra finnst mér vísa beint til fíkniefnaframleiðslu og innflutnings og það seinna virkar á mig sem löggilt handrukkarafyrirtæki !
Strákar, þið getið nú gert betur en þetta ? 

um að gera að útskýra fyrir börnum hvað er að gerast. Á því máli sem þau skilja. Ekki mála vegginn svartan en það er betra að tala við þau . Það sem þau ímynda sér er oft miklu miklu verra en raunveruleikinn.
Að þessu sögðu er ég að hugsa um að fara í bað, sjóðandi heitt og hætta að hugsa um gengisvísitölur og annað vesen á meðan.

Í kvöld hef ég fylgst með á alþingisrásinni. nú þegar þetta er skrifað er búið að staðfesta svakalegustu lög í sögu lýðveldisins Íslands. Þetta er lög um heimildir til mikilla inngripa. Það er óvíst (samkv fréttum DV) að Landsbankinn lifi af nóttina. Þetta eru miklar hörmungarfréttir á öllum sviðum.
Ég vona að það takist að koma í veg fyrir að fólkið í landinu líði fyrir þetta ástand ...
Það var auðvitað orðið hreint rugl hversu stórir bankarnir voru í raun orðnir miðað við landsframleiðslu. Björgunarpakkinn í USA er 5% af ársframleiðslu en við hefðum þurft að skuldsetja ríkið áratugi fram í tímann til að ná að bjarga okkar bönkum...þeir voru miklu stærri en ríkið hérna.
Það verður mikið að gera á næstunni við að fylgjast með fjármálaóreiðunni um allan heim.

Um helgina rann endanlega upp fyrir mér hversu gallað og rotið moggabloggið er orðið. Ég komst að því að fólk notar skilaboðaformið á síðunni til að bera út slúður um aðra bloggara og rægja þá við bloggvini sína. Svo er fylgst vandlega með hver á hvaða bloggvini og reynt að höggva skörð í fylkingarnar með rógburði. Ég neita að taka þátt í svona og byrjaði á að eyða öllum mínum bloggvinum í þeirri von að ég yrði aðeins minna reið og pirruð á þessu, nei það dugði ekki þannig að ég fór hingað í staðinn.
Að fullorðið fólk skuli haga sér svona !

Fjármálakreppan vofir enn yfir landinu. Geir Haarde sat á fundum alla helgina og kom svo stökkvandi út seint í gærkvöldi og sagði ; það þarf ekkert að gera !
WTF!
Seint mun ég skilja Geir Haarde.

ég ætla að vera sparsöm í vetur en það er fyrir mig en ekki Geir.

Nú er búið að breyta öllu hérna inni...glugginn sem ég blogga í er orðinn steingrár. Á maður þá bara að blogga með þunglyndislegu ívafi? Njah..þetta átti að vera gleðiblogg!
Sko Marta mín er nokkuð nærri sannleikanum í síðustu færslu. Ég keyri leigubíl og ég ákvað að taka myndina og nafnið af hinu blogginu til að fá frið. Ég nenni ekki einhverju trúnó dæmi í leigubílnum, allt á sinn stað og stund.
Talandi um það ; Þegar ég var nýr leigubílstjóri (verða 25 ár í mars) þá hékk einn á trúnóinu á öxlinni á mér allan bíltúrinn. Uppúr engu tók hann upp á að æla og beint í klofið á mér. Ég hef oft sagt það og segi það enn, ég setti örugglega persónulegt met í að skella saman lærunum. Rak gæjann út, ók heim og mjakaði mér út enn með samanklemmd lærin. Það er í eina skiptið sem ég hef farið í sturtu í fötunum !
Þetta var heldur ekki það sem ég ætlaði að skrifa um, hvurslags er þetta....

Sko, ég hef farið í kyrrðarstundir áfram og fór sl sunnudagskvöld í gospel messu..alveg ferlega gaman og ekki síst að horfa á öll fermingarbörnin sem voru þarna að stíga sín fyrstu skref inn í fermingarfræðslu vetrarins. Stór hópur flottra krakka og foreldrarnir þrælmontnir af þeim. Sigga systir og Steinar komu með og ég held að þau hafi haft gaman að. Þetta er hluti af vetraráætluninni sem ég setti í gang.
Hinn hlutinn er að vinna með meðvirknina og sálarmeinin sem manni áskotnast þegar maður lifir innan um fíkla - ss Al-Anon starfið. Um það ríkir hinsvegar trúnaður og ég mun ekki skrifa um það nema þá bara til að tilkynna að ég hafi farið. Ég sjálf myndi ekki kæra mig um að bloggað væri um mig í slíkum fundum þannig að trúnaðurinn er eðlilegur fyrir mig,

Hér birtist Björn allt í einu í gær, ekki verið heima í mánuð eða eitthvað. Hann hefur haldið til hjá vini sínum sem býr rétt hjá þar sem Björn vinnur, getað þrammað í vinnuni. Hann er ótrúlega lítið hrifinn af strætó enda er ég hérna á "útboðsleið". Þá er bíllinn mannaður útlendingum sem geta ekkert ráðlagt eða talað, eitthvað óku þeir heldur hratt að áliti Björns í fyrra og hann gafst upp á að nota þessa þjónustu.
Nú man ég ekki meira.

Bless!

Ha ha hér slepp ég við að skrifa fyrirsögn þegar ég nenni því ekki. Bú bú á Moggabloggið
Ég er svo ógeðslega þreytt...svona er að byrja að vinna eftir frí. Maður er svo orkulaus og latur og ónýtur...
Bærinn er fullur af Skotum. Þeir eru algerir snillingar. Þeir eru flottasta stuðningsmannalið í heiminum. Þeir eru afar prúðir og flottir kallar.
Ég var í óheppnisgír í dag, eða sko það gekk eiginlega ekkert upp hjá mér...en samt má ég þakka fyrir..allt greitt og allt í lagi með allt og alla.
Ég veit ekki alveg afhverju ég vil frekar skrifa á þessa síðu, jú ég veit það alveg en vitið þið það ?
Ég var að breyta hinni síðunni, tók myndina af mér burt...nenni ekki að vera public figure í leigubílnum...lenda á trúnó við einhvern í vinnunni, vitiði ..ég meika það ekki. Ég verð að hafa frið í vinnunni og svo er ég til viðtals þar fyrir utan, næst alltaf í mig í emaili og svona.
Nú er ég bæði þreytt og södd..ó boj. Lúxusvandamál !

Ég skrapp í kyrrðarstund í Laugarneskirkju í hádeginu og það fannst mér frábært. Við sr Bjarni áttum síðan gott spjall í um það bil klukkutíma. Þetta var yndisleg stund.

Ég fór góðan spotta út úr þægindarammanum og vatt mér óhrædd að bláókunnri konu og spurði hvort ég mætti sitja hjá henni. Mér fannst ég bara flottust !!

Ég sat með henni og við borðuðum saman súpu. Ég ætla að fara aftur og njóta þess að fá frið í sálina mína.

Ég gekk talsvert af trúnni þegar ég missti Hilmar. Það vil ég ekki og ég ætla að taka skref til þessa hjálpræðis sem trúin þó alltaf veitir.
Ég ætla að draga úr þessum dagbókarskrifum. Forgangsröðin verður önnur í vetur.

Ég er í fyrsta sæti og nú ætla ég að fá frið -sálarfrið.

Ég gleymi ekki Himma mínum, aldrei ! En ég get ekki dvalið í þessari sorg og vanlíðan, ég þarf að eignast líf. Líf sem er lifandi.

Góða nótt og þakka ykkur öllum fyrir yndisleg skilaboð við næstu færslu.

Skrifleg umhugsun...hef spáð í þetta síðan í gær...hluti fyrirgefningarinnar..tilraun

Heimsókn í annað hverfi
strætó er lengi
gaman að leika
hitta vinina

kvöldið er liðið
strætó bíður ekki
ekki eina mínútu
Síðasti vagninn !

Hræðslan kemur
má ekki koma seint
Hef ekki lykil
þarf að vekja

Hallar undan fæti
skelfingin er slæm
gengið af stað
í skakka átt

Rekist á menn
lengst uppi á heiði
þeir nýta sér ástand
því ekki þeir, eins og aðrir

vonin er þeir aki
í réttu áttina
en hún bregst
stendur ein á heiðinni

sér vífilstaði
áttin er ekki rétt
það er ljóst
gengið í rétta átt

vonin er að finna
kennileiti sem þekkist
það er sumarnótt
allt er enn bjart

Það er þó betra
betra en myrkrið
En myrkur er í sálinni
hræðslan víkur

Loksins heima
ber að dyrum
móðir opnar
kinnhestur

pabbi þinn á að vakna í fyrramálið !

Leyndarmálið vonda fer þá ekki
það geymist í sálinnu
sálin er fjórtán ára

Skiptir ekki máli
það er öllum sama
sjást en ekki heyrast
er stefnan

rétta stefnan

(ég er ekki á því að þetta eigi að kallast ljóð heldur set ég textann upp svona til að aðgreina mig frá sársaukanum við þessar verstu endurminningar. Þetta hef ég ekki hugsað um í áraraðir en þetta poppaði upp í hugann í gærkvöldi upp úr engu. Ég ákvað að setja það þarna og sjá til hvort það hjálpaði við verkefnið sem ég er í núna : verkefnið að fyrirgefa barninu. )

Það er vitlaust veður !
Þá er nú kannski ekki að undra að hver einustu liðamót argi á mig...ég er svo ekki til í að vera lasin en ég get nákvæmlega ekkert gert í málinu. En ég veit að ég lagast en ég veit líka að ég þarf að fara að gera ákveðnar ráðstafanir til að tapa ekki meiri heilsu en ég hef nú þegar gert. Nenni ekki að skrifa meira um það núna...ekkert gaman að lesa um heilsufar miðaldra konu.
Ég var upptekin á miðvikudaginn og missti af orðuveitingunni og er að horfa á hana núna á vefupptöku hjá Rúv. Þarna er afar skemmtilegt viðtal við Ólaf Ragnar á undan og hann leikur alveg á alls oddi. Hann brosir allan hringinn. Ég er sátt við þennan nágranna minn, kann vel við hann. Mig minnir samt að ég hafi hvorki kosið hann né neinn annan fyrst þegar hann var kjörinn. Ég man samt að ég var að vinna þetta kvöld og nóttina, og ýmist hringdi fólk í sæluvímu yfir kjörinu eða alveg fokvont yfir því.

Rúv er aðeins á heilanum á mér. Ég hef verið að hlusta á kvöldsöguna Rósin rjóð eftir Ragnheiði Jónsdóttur í frábærum lestri Sigrúnar Guðjónsdóttur. Ég hlustaði á nánast alla 8 lestrana í gær og ég ætla að reyna að hlusta á alla lestrana sem eftir eru. Ég held að þessi bók hafi ekki verið gefin út, hún fannst í dánarbúi rithöfundarins 1967.

Ég hef stundum verið að spá í að skrá mig í nám. Ég ætla að hugsa það í vetur.

En nú ætla ég að reyna að leggja mig aftur í vonda veðrinu, með heilu og óleku gluggana mína ...vúhú !

Sko...
Herra Sigurbjörn er látinn. Það sá ég í mogganum. Það hafði mikil áhrif á mig og ég fór að svipast um eftir kyrrðarstundum í kirkju nærri mér.

Það leið smástund.

Svo hringdi sr. Bjarni Karlsson og bauð mér til viðtals við sig næsta fimmtudag. Hann bauð mér ennfremur á kyrrðarstund sama dag í Laugarneskirkju.

Þann dag verður ár síðan Hilmar Már Gíslason var jarðaður.

Trúið þið á tilviljanir ?

Mér finnst eins og einhver sé að nota sr Bjarna til hjálpræðis við mig.

Gaman væri að fá ykkar sýn á þetta en ég segi það eins satt og ég sit hérna að svona og nákvæmlega í þessari röð gerðist þetta.

Í dag er sprungið á mér.
Taugatitringurinn er of mikill fyrir mig og heilsan bilaði, eins og alltaf þegar álagið verður of mikið.
Ég þarf að hringja í vinnuna á eftir til að komast að því á hvaða vakt ég á að vera í dag. Ég er að verða búin að taka frí í 6 vikur í einum rykk.
Og þá ruglast ég, í ríminu.
Það er eðlilegt.
Ég er ekki og verð aldrei fullkomin.
Ég vaknaði samt í ágætum gír, eða þannig...þreytt en hress.
Ein frétt á mogga setti mig útaf laginu, ég hef alla tíð verið mikill aðdáandi herra Sigurbjörns biskups. Hann er nú látinn í hárri elli. Mikill andans maður, stórbrotinn persóna og kennimaður. Dánardagur hans er 28.08.2008. Það er ansi magnaður dagur.
Auðvitað er ekki óeðlilegt að aldraðir menn látist. En það er sama, það er erfitt að horfa eftir slíkum manni.
Ég sat lengi áðan og las skrá yfir sálma, og ég var heilluð af þeim. Eftir sem árin líða þá ná þeir meira til mín.
Í vetur langar mig að komast á fleiri tónleika, fallega sálmatónleika...njóta þess að hlusta ..
Ég veit ekki alveg hvað ég á að skrifa um meira. Ég kem þá bara aftur inn til að skrifa.

Já aðeins um viðgerðina á mér...ég er komin í prógramm en um það ríkir trúnaður, eðlilega, og ég mun auðvitað ekki fjalla um það hérna. Á því ætla ég að byrja...að skoða mitt innra sálarlíf og gera við það sem hægt er og láta hitt sem ekki er hægt að laga eiga sig.
Ég fer kannski seinna í sálfræðiviðtöl.
Ég er búin að loka enn meira að mér, ég er eiginlega búin að loka Steinar minn úti....ég ætla að taka á því strax í kvöld þegar hann kemur heim.
Ég verð líka að fara að eiga samfélag við aðra en hann Kela minn sem hefur verið í uppeldi undanfarið og er að breytast í almennilegan hund. Hann er svo gott dýr.

en í dag var ég bara daga-vitlaus. Hitti talsvert af fólki í kvöld og skildi ekki upp né niður í þessu liði, allir að tala um að það væri miðvikudagur.
Eins og ég vissi ekki fullvel að það væri fimmtudagur !!

Skil nú ekki svona....................



fattaði það á heimleiðinni að það ER miðvikudagur en hey...græddi heilan sumarleyfisdag....

Það er alstærsta kóngulóarflykki sem ég hef séð hérna inni. Hún er undarleg á litinn, svona eiginlega ljósbrún. Ekki svona bröndótt eins og þessar fallegu í garðinum. Ég býst nú við að láta hana eiga sig, Steinar vísar henni bara á dyr í kvöld.

Það er allt að verða vitlaust yfir komu handboltakappanna...hehe gaman að því.

Ég sit hérna, í stofunni og er í raun að bíða eftir klukkunni bara...fyrst ætla ég að sjá móttöku Silfranna og svo fer ég á AlAnon fund. En um fundina mun ég auðvitað ekki fjalla, það er bannað, eðlilega. Einhversstaðar verður maður að fá smá frið hehe.

Ég fór síðast 2003. Það gerði mér rosalega gott. Ég þarf að fara aftur og ætla amk á byrja á þessu. Sálfræðingur er líka inn í myndinni en þarna er upphafið.

Ég er ekki reið við strákangann minn, ég er hinsvegar ótrúlega sár yfir þessu.

Ég ætlaði að passa lítinn snúð um helgina en ég baðst undan því í gær. Það er þá kannski hægt að láta S taka Steinars bíl á laugardagskvöldið ef hún vill. Kannski verður sú gamla orðin þá skárri en þetta.

Í dag virðist blóðið ekki renna í mér, það sem mér er kalt ! Undarlegt....ég er klædd og í stórum slopp af Steinari...með ullar ponsjó á fótunum og samt kalt ? Mér sýnist að ég ætti að bæta í þessa hrúgu sæng og prufa að halla mér aðeins útaf.
Nú ætla ég að sjá hvað AlAlnon bókin segir mér í dag :

Að velta fyrir sér hvað ,, að móðgast" merkir nákvæmlega er áhugaverð æfing og nokkurrar íhugunar virði.
Þessi orð lýsa því að við finnum fyrir sársauka sem okkur finnst aðrir hafa ætlað að valda okkur. Við ,,móðgumst". En við þurfum ekki að gera það. Við getum hafnað því að láta særast af illkvittnislegri athugasemd eða illgjörnum verknaði.
Allt er þetta undir okkur komið. Valið er okkar milli þess að taka við eða hafna móðgun.

og langar hreinlega ekki til að læra það. Ég er búin að forgangsraða í höfðinu á mér. Eins og ég elska þennan strák minn þá verður hann að taka ábyrgð á eigin lífi. Hann verður að standa klár á þeim hlutum sem hann verður að framkvæma. Ég get ekki borið hann og dregið áfram. Ég hef ákveðið að láta staðar numið að sinni og taka mér tíma í að sinna minni þreyttu og særðu sál. Ég ætla á morgun að hitta kæra vinkonu, fara með henni að hitta fleira gott fólk og reyna að hífa mig upp. Brotin geri ég engum gagn.
Húsbóndinn hér á heimilinu er ómetanlegur. Hann hefur snúist í kringum mig í kvöld. Ekki til að vorkenna mér, það veit hann að er ekki til neins, ég vil ekki vorkunn. Mér finnst ég tæknilega ekki eiga beinlínis bágt. Heldur hefur hann sýnt mér rækilegan stuðning, peppað mig upp eins og þar stendur.
Hann er sko þyngdar sinnar virði í gulli og það er ekkert smáræðis gull magn skal ég segja ykkur.
Patti minn verður að klóra sig út úr þessu sjálfur, ég er annars hrædd um að hann læri ekkert af dæminu.
Sum námskeið eru erfið, ég veit það. Og nú er komið að honum að læra. Kæruleysi getur ekki liðist. Maður fær ekki endalausa sjénsa í lífinu. Ekki ég, ekki hann og ekki neinn.
Ég elska þau , alla krakkana mína, ég get bara ekki borið uppi endalausan sársauka. Ég get ekki meira í bili og nú fer ég í viðgerð.
Mér líður mun betur núna þegar ég er búin að ákveða þetta.
Góða nótt

Ég er ráðalaus.
Ég setti eftirfarandi færslu inn á lokað svæði sem við erum með nokkrar mæður.
Ég ákvað hinsvegar að setja þetta líka hérna -fyrir restina af fólkinu okkar.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Ég er lánsöm í óláninu. Ég man ekki neina sérstaka atburði nema að svo takmörkuðu leyti. Mannshugurinn er snilldargræja, lokar sjálfvirkt á það erfiðasta og það er gott. Minnið hefur truflað mig í gegnum tíðina.
En það er kannski blessun.
Ég man viðhorfið, ég man sársaukann yfir því að vera alltaf fyrir.
Ég flúði til ömmu og þar tók ekki betra við.
*sé til seinna hvort mér tekst að skrifa það hérna inn*

Sem krakki hafði ég aldrei skjól neins nema þá systur minnar.
Skólinn brást ekki við fyrr en ég var komin í Laugalæk, til Þráins skólastjóra, sem ég hef alltaf litið á sem einn minn mesta velgjörðamann. Blessuð sé minning hans.

Lærdómur var aldrei vandamál en framhaldsmenntun kom ekki til greina, bæði var ég löngu orðin fyrir á heimilinu og svo hitt að hafi maður ekki bakhjarla þá nær maður ekki neinum markmiðum.
Stelpurnar mínar hafa báðar verið að læra -Solla tók kvöldskóla og Hjödda er á fullu í sínu námi.

Það er ekkert undarlegt að sambúðir við barnsfeðurna hafi ekki gengið, ef einhver var erfið í umgengni þá var það ég. Ég harðlokaði á alla, engum hleypt inn.
Steinar tekur bara ekki mark á þessum hjúp, hann þykist ekki sjá hann en samt veit hann ekki alveg allt. Hann hefur ákveðnar grunsemdir um hvað t.d. afi gerði en hann vill ekki vita það nákvæmlega, segist verða of reiður.
Honum finnst lífið hafa löngum barið nóg á konu sinni.

Ég finn samt til með systu minni, hún man. Hún man miklu meira en ég enda er hún eldri. Hún sá t.d. meðferðina á mér sem ég man ekki.
Við ræðum þetta stundum.

Við erum báðar særðar eftir uppeldið.

Pabbi sagði einhverntímann ,drýgindalegur, : að við værum svo vel uppaldar!
Það sveið undan því, hann veit ekkert, hann var ekki heima, hann skilur ekki sálarlíf neins....

Svipt sjóninni
sit í myrkrinu
herbergið steinlagt
fullt af gildrum

smellast á blinda fingur
gamlar refsingar
beinahendur rífa
í þykkt hárið

Þreytan yfirbugar
en hvergi næði
vatn flæðir
um skáhallt gólfið

Hvenær lýkur
refsivist fangans
Hvenær tekur
himnaríkið við

Öðru hvoru glittir
í ljósrönd
Upphefur vonina
eina lífsviljann

Margt hefur truflað mig á lífsleiðinni en ekkert hefur eiginlega verið verra og betra en uppeldið í móðurhúsum. Mamma var afar sérstæð kona. Hún var lokaðasta persóna sem ég hef þekkt. Tilfinningar voru ekki með í dæminu. Eitthvað kjass kom ekki til greina. Brýnt var fyrir okkur alla tíð að við gætum allt sem við vildum. Okkur var bannað að vorkenna okkur eða grenja. Við áttum að vera sterkar. Af þessu leiddi að við urðum hinir mestu jaxlar en með ör á sálunum, okkur fannst við alla tíð vera fyrir. Um leið og pabbi kom heim þá áttum við að halda kyrru fyrir inni hjá okkur, ekki vera með vesen og ekki læti. Við áttum alltaf að vera til fyrirmyndar og það var bannað að skíta sig út eða eitthvað þannig.
Ég man enn hvað ég varð sár þegar lagt var af stað í sunnudagsbíltúr, ég var orðin skítug og fékk ekki að fara með. Hékk í garðinum heima, lítil í mér þar til þau komu til baka.
Ég var alltaf fyrir.
Enn er ég með á tilfinningunni að ég sé fyrir..ég hef einangrað mig mikið og virðist líða best með það.  Fólk skilur ekki þetta, enda ekki nema von, mér líður best inni heima hjá mér og þar hef ég þessa tilfinningu að enginn geri mér neitt.
Þetta er mín leið til að verja mig fyrir heimi sem ég get ekki haft áhrif á.
Þess vegna er nokkuð vonlaust að bjóða mér í heimsóknir, ég treysti mér yfirleitt ekki.
Þessi fælni takmarkar mig helling, ég veit það.
Þarna þarf ég að byrja að vinna með, sársaukann í barnssálinni. Hann er ansi þrálátur.

Tilfinningin um að vera fyrir, einskis virði...hún er vond.

Hérna ætla ég að setja þessar gömlu hugleiðingar-gömlu meinin....

Ég uppgefin, skrifa seinna og set inn myndir.

Knús á línuna....takk fyrir sýndan hlýhug í dag og alla aðra daga.

Búin að setja inn myndir, stal helling af myndum af myndakortinu hennar Sollu hehehe en allaveganna, hér er nýtt albúm

ég hef verið stödd í hreinsunareldi undanfarið ár. Hverjum steini verið velt við og árangur erfiðisins skoðaður, með gagnrýnum augum. Það er eina leiðin til að læra af mistökunum!
Oft hugsað, tilhvers ertu að þessu ? Þú breytir engu héðan af..hvorki fortíðarmistökunum né þeim sem nýrri teljast. Allur lærdómur héðan af er hjómið eitt, gjallandi bjalla með brostnum hljóm. Það er of langur tími til spillis farinn -það er of stuttur tími til stefnu.
Þetta er ekki til neins...dagarnir teljast niður með ógnarhraða. Öll þekkjum við hraða daganna þegar á fullorðinsár er komið. Og þá er slæmt að finna tilgangsleysi daganna, hver dagur kemur og fer-án nokkurs árangurs hvers fyrir sig.
Ævinni má líkja við ferðalag. Ég hef komið að mörgum gatnamótum og oftar en ekki tekið skakka beygju við þau. Stundum hefur krókurinn sem það hefur valdið ekki orðið langur en stundum hefur verið mikil barátta að komast á einhverja þá leið sem hefur hentað að reyna að ganga.
Lífið hefur hvergi úthlutað mér beinum vegi til lengdar. Stundum skil ég ekki fyrir hvað ég er eiginlega að bæta. Hvað veldur þessum erfiðleikum öllum ? Hver er sökin ?
Fólk hefur kallað mig hetju. Það er hreint ekki réttnefni. Ég hef lent í eða sett mig sjálf í glataðar aðstæður.
Mig hefur skort undirstöður almennilegs lífs. Og í ráðaleysi og skorti á skilningi á aðstæðum eru fjögur barna minna án heilbrigðra undirstaðna í sínu lífi. Eina glætan er að eitt þeirra hefur styrkar stoðir enda hafði ég vit til þess að afhenda hana föður sínum til uppeldis. Hans stoðir og rætur hafa skilað sér til hennar. Hún hefur að vísu verið mér reið vegna þessa og það má vera skiljanlegt. Henni finnst ég hafa "hent" henni og sér þetta ekki eins og ég sé það. Hún fékk gjöf, þá gjöf eina sem ég gat gefið henni, að alast upp með góðu fólki, föður sínum og hans konu, í stað ruglsins og rótleysisins sem móðir hennar glímdi við.
Þið hafið sum lesið hér söguna hennar Ástu, ég get samsamað mig henni að mörgu leyti. Rótleysið og sálarkvalirnar þekki ég, það er einungis hennar aðferð við að deyfa sársaukann sem ég þekki ekki. Að finnast maður hvergi passa inn í neinsstaðar, þetta skil ég allt svo mætavel.
Hilmar minn var utangarðs, eins og ég. Mér verður æ minnisstætt í fyrsta sinn sem hann kom eftir að hafa dvalið yfir nótt í fangaklefa. Tekinn við að stela græjum úr bíl. Hann sat banhungraður við eldhúsborðið heima í Kópavogi. Móður hans rann til rifja ástandið og gekk að sínum dreng, tók um axlir hans og grátbað : Ekki fara þessa braut Hilmar minn, ég afber það ekki ! Minn drengur tók um mitti móður sinnar, brotnaði saman og grét. Þá sá ég það og vissi, þetta var ekki það sem hann vildi í raun og veru.

Að horfa sífellt á skelfinguna..ráðalaus og hjálparlaus var hræðilegt. Það vildi enginn hlusta. Það vildi enginn vita af þessum krökkum sem aldrei gátu verið eins og manneskjur. Það biðu allir eftir að þau lærðu að haga sér, líka ég. Þau hafa lært að haga sér...Það er mín eina ósk að þeim sem eftir lifa gangi vel í sínu lífi. Ég get ekki tekið af þeim brotsjói lífsins -þau verða sjálf að þola þá.

Ég get ekki einu sinni lengur varið mig gegn mínum eigin brotsjóum. Þrekið til að þola þá er orðið svo takmarkað en samt hef ég ekki val. Þeir koma bara, kaldir og hryssingslegir og færa mig í kaf. Ég þarf að læra að lifa með þessum nýju sálarkvölum sem tæta mig hvern dag.
Það er svo fátt sem vekur gleði. Öll gleði virðist málum blandin, það er skuggi bakvið hvern og einn.
Undanfarin ár hafa höggin verið þung. Mamma, Stína,amma,Gréta, Erla og Himmi og sjaldnast viðskilnaðurinn eins og best væri á kosið. Við mamma höfðum ekki talað saman í langan tíma áður en hún lagðist banaleguna. Við amma ekki í áratugi og gerðum það ekki áður en hún lést. Mamma virtist samt ekki bera neinn kala til mín vegna þessa. Dóttir eins og móðir.
Þessi andlega eyðimörk sem ég berst við veldur þessum undarlega skapgerðarbresti. Ég lokast inni í sjálfri mér. Dagarnir verða undarleg rolla, samhverfðra tilgangsleysis brota. Ég hangi fastast í vanafestu daganna. Það bregst ekki. Allt bregst en ekki það að vakna, framkvæma daglegar athafnir eins og sofna. Endurtaka næsta dag.
Ég hef lengi gengið á hengifluginu og tvisvar misst fótanna út af því. Samt hefur það ekki dugað mér til að skilja að líklega væri best að sækja aðstoð sérfræðinga á málefninu, enn geri ég það ekki.
Sú tilfinning að vera fyrir, taka pláss frá merkilegri mannverum -veldur þessu áhugaleysi á að gera betur, líða betur, vera til meira marks í tilverunni. Að finnast maður ekki skipta neinu máli nema sína allra nánustu sem drógu þetta strá að eiga þennan ættingja. Það getur enginn valið sér ættingja.
Að sjá aldrei þrátt fyrir góðan ásetning annarra að í þessu er ekki falskur tónn. Að rífa niður tilfinningar þeirra með að hugsa sem svo. Meðan það vantar aura fyrir hlutunum þá er hringt. Sjá ekki tilvikin þegar það er hringt með engin skilyrði.
Neita með beiskjubragð í munni, þykjast vera að kenna, þykjast vera að krefjast væntumþykju án verðmiða. Ímynda sér að neituninni fylgi : Helvítið hún mamma, hún hefur alveg efni á þessu!
Hvirfilbylur hugans æðir af stað...finnur sér allt til foráttu, allar skýringar gildar á því að enginn vill þessa móður í raun og veru. Þau vitja bara uppi með hana.

Aðrir dagar eru betri. Mun betri. En skuggi dimmu daganna vofir yfir. Þunglyndið er bakvið hornið. Það bíður færis.
Málið er að láta það ekki hafa yfirhöndina.

Þetta helvítis stolt.
Að mega ekki viðurkenna veikleika.
Að standa af sér alla sjói, brotin að innan.
Lífvana en þó lifandi.
Sorgin þung og lífslöngunin snýst bara um að tóra í einn dag enn......
Sálin æpir og vill fá að taka erfiðleikana af þeim sem við þá kljást...fíknina hans Hjalta..þunglyndið hjá þeim sem það hafa erft...veikindin hennar Öldu...
Komið með það, ég skal taka það, ég hef ekki betra við tímann að gera. Þennan tilgangslausa tíma sem flæðir yfir og framhjá.....í lokuðu húsi...lokaðri sál.

er snilldarsystem fyrir fólk eins og mig, fólk sem er illa haldið af félagsfælni. Í kvöld bætti ég við konu á msn-ið mitt. Við tókum spjall saman og það er heilmikið léttara yfir mér eftir það.
Við bíðum enn niðurstöðunnar frá Selfossi, þetta hefur tekið langan tíma en einhverntímann hlýtur þetta að klárast. En ég skal játa það hér og nú að það er erfitt að bíða, erfitt að mega ekki skýra opinberlega frá málavöxtum.
Ég er vakandi seint núna, mér tókst að rugla svefninn minn aðeins..það gerist alltaf þegar kvíðinn verður mikill. Kvíðinn er þungur að bera.
Núna kvíður mig mest fyrir þessum degi, 19 ágúst en samt tel ég mig skilja það í hjartanu að hann verður ekki eins slæmur og bróðir sinn árið 2007.
Á morgun ætla ég að þrífa húsið og gera það frambærilegt fyrir gestina þarna þann nítjánda.
Æj nú ætla ég að horfa á handboltann..það er að koma landsleikur á ÓL - Íslendingar á móti Egyptum.
Það vonandi gengur vel.

Hún er að eldast. Húðin farin að skorpna og hárið að þynnast. Tennurnar skemmdar og líkaminn hvapkenndur.
Hún trúir ekki speglinum. Starir í hann tímunum saman og afneitar myndinni. Sér í honum ungu fallegu stúlkuna sem eitt sinn heillaði alla. Hún á þó ennþá augun sín þótt ljómi þeirra sé farinn að fölskvast.
Full af ótta reynir hún að berja í skörðin. Mála sig og snyrta eins og fyrr. Fer vonglöð upp í Hábæ og sendir körlum ástleitnislegt augnaráð. Reynir að draga að sér athyglina eins og fyrrum.
En hún er hætt að vera sýnileg. Hún er bara ein af þessum drukknu utangarðsmönnum sem sitja við barinn og reyna að ná sambandi. Fyrrverandi vinir hennar líta utan í skelfingu þegar hún kallar á þá. Þessi óskilgreinda heillandi lífsorka sem áður streymdi frá henni er horfin. Hún er eins og tóm skel sem farin er að skáldast í hafrótinu. Hún minnist konunnar sem hún lýsti í Súpermann. Tannlausu konunnar með tjásulega hárið. Ekki hafði hana grunað þetta þá.
Að hún ætti eftir að verða ein af þeim.
Og kunningjahópurinn verður æ óhrjálegri. Langdrukknir karlar sem lífið hefur skolað alla síðfágun af. Konur sem eru enn verr á vegi staddar en hún.
Það veitir henni kjark og uppörvun að reyna að hjálpa sumum þeirra. En á hún eitthvað að gefa. Er ekki ennþá sokkin á botninn. Ætlar ekki þangað.
Hún rífur sig upp með aðstoð læknanna á Kleppi og Borgarspítalanum og öðlast vott af lífslöngun.
Hún skrifar börnunum sínum í sveitina. Segist vona að þau komi til hennar aftur þegar henni fari að batna. Hefur áhyggjur af minnstu börnunum og biður þau eldri að kenna þeim kvæði og sögur :
,, Ég ætla að biðja ykkur öll að vera góð við litlu Ásu-Ásu, tala við hana, segja henni sögur og kenni henni kvæði og lög og hjálpa henni. Hún er svo lítil og nú er ekki mamma til að syngja fyrir hana. " Hún hefur áhyggjur af menntun þeirra og er sífellt að benda þeim á hvað þau eigi að lesa.
,, Reynið að ná í Jónas Hallgrímsson að lesa "
,, Nota bene! Reynið að læra utanbókar öll bestu kvæðin, t.d. Ásareiðina eftir Grím Thomsen og Ferðalok eftir Jónas Hallgrímsson. Einnig athugið þið að reyna að læra þulur Theódóru Thoroddsen utanbókar og skilja málið, skynja hvernig íslenskan glitrar eins og hrím í hvítalogni. Og reynið að ná í Eddurnar, einkum Sæmundareddu og lesa Völuspá og Hávamál."
Svo hellist vonleysið yfir á ný og hún stígur upp í hringekju Bakkusar. Þá verður sjálfsásökunin ríkjandi.
Hún skrifar börnunum að mamma sé asni. Að hún geti ekki neitt. Sé alltaf lasin og ómöguleg. Hún svertir föður þeirra og kennir honum um ófarirnar. Segir þeim að hann sé líka asni. Að þau eigi asna fyrir foreldra.
Svo grætur hún og barmar sér og fárast yfir vonsku heimsins.

Það er erfitt að vera goðsögn. Fólk er með allskyns væntingar til hennar. Og hún stendur ekki undir þeim. Stendur ekki undir neinu af þeim finnst henni.
Það ganga sögur um fegurð hennar og greind. Skarpa tungu og vægðarlausa hreinskilni. Hæfileika á sviði skrifta og myndlistar. Og þetta er allt þarna. En þoka áralangrar áfengisnautnar hefur umvafið hæfileikana og fæstir eru lengur greinanlegir.
Margir af gömlu félögunum eru farnir að forðast hana. Finnst of sárt að horfa upp á hana eyðileggja sig. Ýmsa hefur hún líka bitið af sér. Oddný systir hennar heldur þó við hana tryggð. Þær hringjast á eða hittast flesta daga. En jafnvel Oddný skilur ekki kvölina. Oddný hefur ekki misst börnin sín. Þekkir ekki sjálfsásökunina sem því fylgir.
Því auðvitað er sjálfsásökunin sterk þótt hún reyni að láta sem henni finnist heimurinn hafa tekið þau frá sér. Að sumu leyti finnst henni það líka en veit þó að hún á stóran þátt í því sjálf hvernig allt fór.
Og hún grætur og barmar sér og reynir að finna úrræði til að ná þeim aftur til sín.
,,Hættu þá að drekka " segir fólk.
Eins og það sé svo einfalt.
Víman er það eina sem hún á eftir.
Ferðunum inn á Klepp er farið að fjölga. Í fyrstu fannst henni þær hræðilegar. Fór aldrei þangað sjálfviljug. Með tímanum breyttist þó viðhorfið og þá er næstum eins og þar sé vin í eyðimörkinni. Þar fær hún frið. Skilning og hlýju. Þeir eru meira að segja ekki eins harðir við hana lengur útaf drykkjunni. Virðast farnir að skilja að hún getur ekki hætt. Hefur ekki til þess neitt þrek. Það fylgir því svo mikil ábyrgð að vera edrú. Þá þarf að horfast í augu við öll vandamálin. Og standa með sjálfum sér. Það getur hún ekki lengur.
Henni finnst hún ekki lengur klofin á milli góðs og ills. Núna er hún ekki neitt. Bara dofin. Oftast. En inn á milli koma æðisköstin. Ofsafengnari en nokkru sinni fyrr.
Hún níðist á Baldri. Hann verður samnefnari alls þess sem hún hatast við. Af því að hann er sá eini sem er tiltækur.
Hún hótar honum. Ef hann ekki hlýðir segist hún drepa sig.
Eftir eitt rifrildið hendir hún sér fram af svölum. Lætur sig falla fram af svölunum á þriðju hæð á Nesveginum. Niður á frosna jörðina.
Hún sleppur með skrámur. Það er eins og líkaminn vilji ekki gefa sig.
Og rifrildin halda áfram. Sjálfsmorðstilraununum fjölgar. Hún sker sig á púls og endar inni á Kleppi. Kemur heim og heldur áfram þar sem frá var horfið. Færist sífellt lengra frá sjálfri sér. Áfengið er ekki lengur nóg. Hún þarf mebba og valíum. Það á Baldur að skaffa. Ef hann ekki gerir það verður hún æf. Rekur hann að heiman.
Hún fær Þorgrím í lið með sér. Lætur hann stappa í sig stálinu. Fá resept og leysa þau út. Hann er sá eini sem alltaf fyrirgefur. Stendur með henni í hverju sem hún finnur upp á. Hann er verndarengillinn hennar. Án hjálpar hans hefði hún farist. Farist í öldurótinu. Drukknað í hafi draumsins og brotnað við strönd raunveruleikans.
Fylgir bölvunin henni alltaf ?
Spurningin er áleitin og heimtufrek. Neitar að taka rökum.
Henni finnst hún vera í álögum. Skilur ekki eilífar mótsagnirnar. Skilur ekki hvers vegna hún brýtur alltaf í bága við það sem henni finnst réttast. Hún rennir yfir líf sitt aftur og aftur í huganum. Hvað byrjaði allt að fara úrskeiðis ? Hvernig varð hún svona ? Svona bitur. Svona reið. Svona vonlaus.
Svörin láta standa á sér. Virðast vafin í ullarsokka. Eins og flöskurnar með kaffinu sem hún færði pabba í slægjuna í gamla daga. Þá var hún ekki í álögum. Þá var lífið draumar og skáldskapur. Þá var allt svo auðvelt. Þá trúði hún. Trúði á sjálfa sig. Á Guð. Á mennina.
Og þau brugðust öll. Gleðin týndist. Hvarf inn í þokuna. Það sem allt verður afmyndað og ókennilegt og voðfellt. Eins og ullarsokkarnir.
Og svo er það flaskan. Það eina sem aldrei brást.
Samt á flaskan sinn stóra þátt í álögunum. Það veit hún. Flaskan og pillurnar. Í þeim á þokan heima. Þokan sem afmáir allt það ljóta. Felur óhugnaðinn. Gerir draummyndir úr svörtum dröngunum. Án þokunnar getur hún ekki lifað. Það er ein mótsögnin enn.
Hún þráir frið. Fríð í sálina. En afturgöngur fortíðarinnar vilja ekki hverfa. Ekki einu sinni í þokunni.
Ekki lengur.
Það var allt fyrir hendi. Arfurinn og landið og tungumálið. Hafði bara síast inn. Eins og það að gefa kindunum og sækja vatn í brunninn. Það var ekki eitthvað sem maður lærði. Það bara er. Og henni þótti það ekki merkilegt. Ekki þá.
Það var annars konar heimur sem hana dreymdi um . Heimur ljóss og glæsileika.Engin moldargólf og frostrósir. Þótt frostrósirnar væru stundum fallegar. En þær voru ekki ekta. Gáfu meira í skyn en þær gátu staðið við. Og hana dreymdi um alvöru rósir. Mjúkar og litsterkar.
Litir heilluðu hana. Sterkir litir. Litir sem vöktu upp ólgu í brjóstinu.
Og hana dreymdi. Um hallir og prinsa, já. En einum þó um prinsessur. Og hún var fínust þeirra allra. Í silkikjól með slóða. Brúðurin. Sú sem allir þráðu. En aðeins einn gat fengið. Aðeins sá rétti.
Og hann kom alltaf í draumunum. Kom og eignaði sér hana. Átti hana með húð og hári. Og dáði hana og verndaði. Tók af henni ábyrgðina. Áhyggjurnar.
Hún þráði áhyggjuleysið. Lífsnautn. Gleði og fegurðina. Fegurðina eins og hún birtist á síðum bókanna. Bókanna um prinsa og soldána. Ævintýraheima austursins.
Hún elskaði náttúruna heima. Hraunið og mýrarnar. Og fjöruna. En hún hataði það líka. Það var binding. Fjötrar. Tálmi á veginum til heimsins.
Allt sem hún elskaði varð um leið fjötur. Það var fjötrandi að elska. Beygja sig og þóknast. Taka tillit. Og sætta sig við. Það gekk verst. Sætta sig. Hún var ekki einu sinni sátt við sjálfa sig. Hvað þá aðra.
Að vissu leyti lifði hún í öðrum heimi. Draumaheimur æskunnar fylgdi henni. Og rakst sífellt á við veruleikann. Þennan gráa hverdag.
Hún vissi að hún gat skrifað. Og teiknað. En hún var ekki fús til að leggja á sig að erfiði sem því er samfara. Það átti að vera frjálst. Það mátti ekki binda.
Og þegar Ragnar í Smára bauð henni húsnæði og framfærslu svo hún gæti óskipt helgað sig skriftum afþakkaði hún. Vildi ekki taka á sig þær skuldbindingar. Gat það ekki. Varð að vera frjáls.
Og frelsið varð einn fjöturinn til. Hún gat ekkert þegið. Gat ekki. Vildi ekki. Kunni ekki.
Jafnvel opinbera þjónustu vildi hún ekki nýta. Fór ekki í mæðraskoðun. Vildi ekki að óviðkomandi fólk væri að skipta sér af hennar meðgöngum. Vildi ekki vera á skrá. Flokkuð. Númer í mæðraskrá. Það kom engum við hvernig hún hafði það.
Hún vildi fá frið. Fríð til að þjást og gleðjast. Til að lifa.
Samt vildi hún vera sýnileg. Vildi láta dást að sér. Elska sig.
Og ástin og hatrið tókust sífellt á.
Frelsið og fjötrarnir.
Draumarnir og veruleikinn.
Djöfullinn og Drottinn.
Ásta og Ásta.

Það er erfitt að vakna. Höfuðið er ennþá þungt af áfengi og umhverfið ekki þannig að það hvetji til fótaferðar.
Hvert sem litið er blasa við leifar gleðskaparins kvöldið áður. Fullir öskubakkar. Tóm glös.
Hún snýr sér á hina hliðina og klemmir aftur augun. Nei, hún á ekkert erindi inn í þennan veruleika. Þar er ekkert sem freistar. Maðurinn hennar, hann Baldur, er farinn í vinnuna. Byggingarvinnu í Breiðholtinu nýja.
Hún saknar hans. Einhvern tímann hefði henni ekki þótt mikið til hans koma. Hefði þótt hann fyrir neðan sína virðingu. En núna er hann allt sem hún á. Það er kannski ekki mikið en allt er betra en að vera ein.
Hún litast um í herberginu. Þar er ekki margt að sjá og fátt sem gleður augað. Á hillu við rúmið stendur þó jólakertið frá Böðvari Bjarka. Henni hlýnar um hjartað. Hlýnar og kólnar í senn. Börnin hennar elska hana ennþá. Og hún heldur áfram að segja þeim að bráðum verði þau öll saman. Þótt hún viti að það er ekki satt.
Og nú eru jólin að koma eftir þrjá daga. Enn ein jólin án þeirra. Dauð og gleðisnauð jól einmanaleikans.
Sársaukinn er of mikill og hún flýtir sér að ýta hugsuninni frá sér. Börnin koma aldrei til hennar aftur. Þurfa hennar ekki með. Í raun og veru þarf enginn hennar með. Hún er gleymd. Lokuð inni í þröngum heimi með manninum í þessari litlu kytru.
Það er oft gestkvæmt, ekki vantar það, en þeir gestir koma ekki til að finna hana. Þeirra gestgjafi er Bakkus. Margir þeirra vita ekki einu sinni hver hún er.
Hún, skáldkonan Ásta Sigurðardóttir sem kölluð hafði verið pennafærasta kona á landinu. Hugurinn hvarflar til þeirra tíma og dálítið bros fæðist í augunum. Já það hafði oft verið gaman. Og oft skelfilegt. En um það þýðir ekki að hugsa núna. Ekki fyrr en bókin kemur út.
Hvað þeir yrðu hissa. Enginn bjóst við neinu frá hennar hendi framar. En hún skyldi sína þeim. Hún gat ennþá skrifað. Gerði það ekki oft að vísu en sagan hennar um fegurðardrottninguna var nokkuð góð. Hún ætlaði að fara yfir hana á eftir. Þegar hún væri búin að fá afréttarann. Skyldi virkilega ekki vera til deigur dropi í húsinu?
Hún veltir sér fram á rúmstokkinn og sest upp. Heimurinn hringsnýst fyrir augum hennar. Allt timburmannalið bæjarins virðist vera að störfum í höfðinu á henni.
Hún gerir tilraun til að standa upp en fæturnir neita að hlýða henni. Skjálftinn gagntekur hana og um stund virðist henni sem innyflin ætli að sprengja sér leið út úr holdinu.
Hún sígur aftur niður á koddann. Hún verður að fá í glas.
Hún lokar augunum og telur upp að tíu. Með ofurmannlegu átaki veltir hún sér út úr rúminu og skríður í áttina að eldhúsinu. Það stendur ísvaraflaskan sem Baldur hafði keypt í gær.
Baldur er sendisveinninn hennar. Hann hafði verið tíður gestur í apótekunum fyrir hana en nú er hann kominn í bann. Leiðirnar lokuðust hver af annarri. Ísvarinn er ekki neinn kjördrykkur en betri en enginn. Þetta er að vísu önnur tegund en hún er vön að drekka en hlaut að gera sama gagn. Og þótt aukaverkanirnar væru kannski meiri, hverju skipti það?  Hún óttast ekki líkamlegan sársauka lengur. Það er andlegi sársaukinn sem er erfiðastur. Og hann er aðeins ein leið til að deyfa.
Hún lyftir flöskunni skjálfandi höndum og miðar á glasið. Nú er um að gera að ekkert fari til spillis. En skjálftinn er of mikill. Ef hún reyndi að bera glasið að vörunum færi helmingur innihaldsins niður á hana. Hún lokar augunum og beitir öllum sínum krafti að því að lyfta glasinu.
Það tekst.
Um leið og það snertir varir hennar opnar hún munninn og teygar.
Í fyrstu finnur hún ekkert. Svo kemur bruninn. Það er eins og eldar vítis blossi upp í kverkum hennar.
Þetta er ekki spíri. Þetta er eldur.
Glasið dettur úr höndum hennar ofan í kjöltuna og hendurnar fálma upp að hálsinum.
En eldarnir halda áfram að geysa.
Hvað hefur hún gert ?
Hún verður að komast til læknis. Strax.
Hún reynir að æpa en hljóðin brenna í hálsinum á henni og lágt hvæsið sem brýst út líkist snarki í loga sem er slökktur.
Hún er að deyja.
Skelfingin heltekur hana og hún gerir aðra tilraun til að æpa. En það er of seint.
Hún veit að nú er öllu lokið.
Örmagna hallar hún sér upp að sófanum og reynir að vera róleg. Þetta getur ekki verið satt. Hún er ekki vöknuð. Þetta er draumur. En sársaukinn er of sterkur. Enginn draumur er svona sár. Jafnvel ekki þeir fegurstu.
Hún er á leiðinni fyrir dómstól Guðs. Mundi hann fyrirgefa henni ? Hún hafði ekki alltaf verið góð. En hún er góð. Innst inni er hún góð. Þegar hún var lítil hafði hún verið góð.
Hvenær hafði allt  farið að ganga á afturfótunum?
Myndir renna í gegnum hugann hver af annarri.
Glefsur úr ævi sem ekki er nema fjörtíu og eitt ár, en virðist svo óralöng.
Fólk og atburðir líða henni fyrir hugskotssjónir á þess að hún festi á því hendur.
Loks nemur hugurinn staðar við eina myndina.
Mamma situr í hrauninu heima og les úr biblíunni í sólskininu.
Og ópið sem áður var kæft brýst út :
,,Hjálpaðu mér mamma. Hjálpaðu mér. Mamma....."

Það vorar ekki vel í Kópavoginum vorið 1965. Ekki í húsinu við sjóinn. Eftir að Þorsteinn fer er börnunum komið fyrir. Öllum nema því yngsta.
Dagný og Böðvar Bjarki eru send í sveit. Þórir Jökull og Kolbeinn í fóstur í Kópavogi.
Ásta er ein með Guðnýju Ásu. Alein í heiminum finnst henni.
Móðir hennar og Oddný systir sem ennþá búa á Þinghólsbrautinni reyna að hjálpa en hún vill enga hjálp. Vill ekkert þiggja.
Leggst í drykkjuna af fullum þunga. Flækist um bæinn með ungbarnið í fanginu. Sleppir því helst ekki.
Ber sig upp við fólk og fær aðstoð. Aðstoð við að fá til sín synina tvo. Hin tvö fær hún ekki. Ekki að sinni segja þeir.
Sjáum hvernig þú plumar þig
Það er í september sem strákarnir koma heim. Vor á miðju hausti. En það vor stendur ekki lengi. Í nóvember hefur Ásta enn á ný misst alla stjórn.
Kvöld eitt er lögreglumaður kvaddur að húsinu. Maður sem þar hefur verið í samkvæmi þarf að komast inn. Hann hefur gleymt frakkanum sínum.
Aðkoman er ljót. Ásta sefur fáklædd í sófa með flösku í hendi. Börnin eru vakandi. Hrædd og ringluð. Húsið er í upplausn. Barnaverndarnefnd er kölluð til. Í þetta skipti eru börnin öll flutt á barnaheimili. Ásta er send í afvötnun á Flókadeildina. Þar er útibú Kleppsspítala fyrir áfengissjúka.
Þar dvelur Ásta í tvo og hálfan mánuð. Fær aðhlynningu og vítamín, uppörvun og huggun.
Þegar hún útskrifast skrifar hún undir skuldbindingu. Hún gefur heimild til að taka megi hana nauðuga og leggja inn aftur ef hún fari að drekka.
Hún ætlar ekki að fara að drekka. Hún ætlar að ná börnunum sínum. Og baráttan hefst.
Auðmjúk skrifar hún barnaverndarnefnd bréf. Grátbiður um börnin. Vísar til læknanna á Flókadeildinni. Þeir ábyrgist hana. Hún geti ekki byrjað að drekka. Þá svipti hún sig frelsinu.
Svarið er blákalt nei.
Mánuðirnir mjakast áfram. Ásta unir ekki í Kópavoginum enda löngu orðin ósátt við staðinn. Hún dvelur ýmist á Nesveginum hjá Þorgrími eða einhverjum öðrum vinum. Húsið við sjóinn stendur autt.
Og eins og það gerist með auð hús verður það fyrir ágangi. Rúður eru brotnar og önnur spjöll unnin. Þorsteinn hefur fyrirhugað Ástu húsið ef hún héldist þar við með börnin. En þegar sýnt virðist að það komi engum að notum tekur hann tilboði kaupanda sem hefur vilyrði frá Kópavogskaupstað að nýta megi lóðina undir iðnaðarhúsnæði. Andvirði hússins ætti þó að verða til hagsbóta fyrir þau öll.
Ásta umhverfist við þau tíðindi að húsið sé komið í sölu.
Ætlar maðurinn að svipta hana öllu ?
Hún ræður sér lögfræðing og setur löghald á eignina. Reyndar ekki til að stöðva söluna heldur fer hún fram á allt andvirði hússins sem ráðskonukaup fyrir þau ár sem þau bjuggu saman.
Eftir nokkurt þóf semja lögfræðingar beggja um helmingaskipti söluverðsins sem þau bæði samþykkja.
Ásta sest að á Nesveginum. Hún heldur áfram að reyna að fá til sín börnin en fær alltaf synjun. Þrautaráðið er að bjóðast til að fara með þau út á land í rólegra umhverfi.
Um vorið fær Oddný vinnu norður á Hvammstanga. Hún lofar að annast Ástu og börnin um sumarið og barnaverndarnefnd gefur samþykki sitt.
Þær halda norður systurnar með barnahópinn.
Armur barnaverndarnefndar er langur. Lengri en Ástu órar fyrir. Jafnvel á Hvammstanga er henni ekki óhætt. Þegar líður á sumarið hafa borist fregnir af drykkjuskap hennar til barnaverndarnefndar í Reykjavík sem hótar enn á ný að svipta hana börnunum.
Ásta flýr. Leitar á náðir Margrétar í Dalsmynni með börnin þrjú. Er velkomin eins og alltaf þótt þröng sé fyrir. Margrét er gift Guðmundi móðurbróður Ástu og þar hefur hún oft átt innhlaup. Hefur stundum dvalist þar á sumrin í tvær, þrjár vikur en aldrei áður komið þangað með börnin sín.
Hún er reið og æst yfir óréttlæti þjóðfélagsins og grátbiður Margréti að hjálpa sér að ná til sín hinum börnunum tveimur. Margrét telur það ekki tímabært. Fyrst þurfi hún að sanna að hún geti séð fyrir þessum þremur.
,,Þú með þína hæfileika" segir hún ,, afhverju skrifarðu ekki eitthvað sem þú getur grætt á ?"
Ásta á ekki orð til að lýsa fyrirlitningu sinni. Að skrifa til að græða. Selja sál sína á markaðstorgi peningahyggjunnar. Aldrei í lífinu. Hún er alvöru skáld. Ekki leigupenni.
Og hún og Margrét hrista höfuðin í takt yfir heimsku hinnar.
Dagarnir líða og mæðginin una sér vel í Dalsmynni. Þau hafa til afnota lítið herbergi með einu rúmi og drengirnir sofa á dýnu á gólfinu. Oftast eru þeir þó skriðnir upp í hjá mömmu sinni á morgnanna og þar vakna þeir eins og ungar í hreiðri, kúrandi undir vængjum mömmu.
Svo kemur pakki frá Reykjavík. Pakki til Ástu frá vinum hennar. Og í einni svipan breytist ungamamman. Verður sljó og afundin og endar í hálfgerðu dái á gólfinu.
Innihald pakkans reynist vera einhverjar töflur sem eru fólkinu í Dalsmynni ókunnugar. Það er skotið á ráðstefnu og Svava, dóttir Margrétar, kveður upp úr með það að þau verði að taka töflurnar af Ástu. Þegar það er gert verður Ásta óð. Segist fara burt með börnin og koma aldrei aftur.
Margrét hefur ábyrgst krakkana og tekur ekki í mál að sleppa af þeim hendinni.
,,þú getur farið" segir hún ,,börnin verða hér"
Og Ásta fer. Rekin áfram af eiturþörfinni fer hún suður án barnanna. Svo líða nokkrir dagar.
Margrét hrekkur upp við eitthvert þrusk um miðja nótt. Þegar hún kemur fram situr Þórir Jökull ferðbúinn að stól en inni í herberginu er Ásta að klæða minni krakkana. Hún er komin á leigubíl frá Reykjavík að sækja þau. Hún er drukkin og útkeyrð og gefur fljótlega eftir þegar Margrét og bílstjórinn leggjast á eitt við að biðja hana að vera kyrra. Hún er of þrekuð til að standa uppi í hárinu á þeim. Útslagið gerir þó þegar Margrét spyr Kolbein hvort hann vilji fara með mömmu sinni :
,,Ég vil vera hjá þér meðan mamma er svona" segir þessi fjögurra ára gutti,, en þegar mamma er orðin góð vil ég vera hjá henni"
En Ásta unir sér ekki lengi í sveitinni. Hún hringir í móður sína og fær hana til að ábyrgjast Guðnýu Ásu við barnaverndarnefndina. Drengirnir verða eftir hjá Margréti. En um haustið koma þeir líka suður til mömmu.
Þórir Jökull er á leið út í búð. Ekki apótekið í þetta skipti. Þangað fer hann á hverjum morgni áður en hann fer í skólann. Til að kaupa spritt. En ekki núna. Nei núna á hann að kaupa mat, heitan mat. Það verður veisla hjá þeim

Og mamma er ekki reið. Hún hefur verið svo oft reið síðan allt breyttist. Síðan pabbi fór. Og stuttu seinna Dagný og Böðvar. Og hann sjálfur og Kolbeinn. Síðan hefur lífið verið endalaus röð af nýjum heimilum. Nýju fólki. Heim til mömmu. Burt aftur. Fram og til baka endalaust. Hann hefur ekki tölu á þessum svokölluðu heimilum sínum undanfarin tvö ár. Veit bara að hann vill vera hér. Heima hjá mömmu á Nesveginum.
Núna eru þau bara fjögur. Hann og mamma og Kolbeinn og Ása. Og svo auðvitað Þorgrimur sem á íbúðina. En ekkert ókunnugt fólk. Og nú verður gaman. Mamma brosti meira að segja áðan og sagði að hann væri kostulegur. Það var stærsta hrósyrðið hennar. Vonandi tækist honum að vera nógu skemmtilegur til að hún yrði heima í kvöld. Hann reynir að upphugsa eitthvað sem gæti rekið huga hennar frá því að fara út. Eitthvað skemmtilegt. Eitthvað fallegt. Það er hans hlutverk að gera henni lífið bærilegt. Reka frá henni óttann sem svo oft logar í augunum hennar. Það er óttinn sem er óvinurinn. Það veit hann. Hann verður að reka burt. En hvernig ? Hugurinn glímir við þá þraut alla leið að dyrum íbúðarinnar.
Maðurinn í búðinni réttir honum hvítan bakka með ilmandi kjöti og kartöflum. Hann finnur hitann af kjötinu streyma inn í hendur sér. Ilmurinn tekur úr honum hrollinn. EIns og alltaf er hann berhöfðaður og berhentur. Og þessi eina peysa sem hann á er gapandi í hálsinn. En núna verður honum ekki kalt. Núna fá þau að borða. Og verður gaman.
Eftirvæntingin lýsir úr augum hans þegar hann opnar dyrnar að íbúðinni.
,,Ég er kominn mamma"
Hún svarar ekki.
Óttinn læðist aftan að honum. Hún má ekki vera byrjuð að drekka. Hann tiplar á tánum inn í stofuna.
,,Mikið að þú kemur." segir hún hranalega og hrifsar af honum bakkann. Og ræðst á matinn eins og úlfur.
Hann stendur lamaður og horfir á hana sporðrenna hverjum bitanum af öðrum. Ætlar hún þá ekkert að gefa þeim ? Hún hlýtur að ætla að gefa þeim á eftir. Þegar hún er orðin södd. Hann rígheldur í vonina og fylgist með hverri hreyfingu móður sinnar. Núna hlýtur húna að bjóða þeim með sér. Hlýtur. Svona gera mömmur ekki.
Litlu krakkarnir sitja samanhnipraðir út í horni og stara einnig á móður sína borða.
Hún tekur ekki eftir þeim. Ekki fyrr en hún er búin. Hún lítur upp frá tómum bakkanum og starir inn í þrenn angistarfull augu. Bræðin grípur hana og hún stekkur á fætur.
,,fariði fram" öskrar hún,, Fariði."
Síðasti vonarneistinn í brjósti drengsins slokknar. Auðvitað verður engin veisla. Ekkert gaman. Hjá þeim er aldrei gaman. Litlu krakkarnir hágráta. Hann tekur þau við hendur sér og leiðir fram í eldhúsið. Hann veit að þar er ekkert að finna en hann verður að reyna.
Hann róar krakkana og kemur þeim í rúmið.
Móðir hans situr enn í stofunni. Með glas í hendinni. Alltaf með glas. Barnshugurinn gefst upp fyrir ofurvaldi staðreyndanna. Hann veit að héðan af getur hann ekki bjargað henni.

1968-1971
Svo kemur kveðjustundin.
Án þess að nokkur viti að það er hún.
Sumarið 1967 eru börnin þrjú tekin enn á ný og komið fyrir á upptökuheimilinu á Dalbraut. 
Þau eiga ekki afturkvæmt.
Á Salbrautinni eru þau þar til í janúar 1968 þegar hjónin á Ökrum , fósturforeldrar Dagnýjar og Böðvars Bjarka, samþykkja að taka hin þrjú líka.
Og þangað fara þau og þar alast þau upp öll fimm.
Þau halda áfram sambandi við foreldrana en Akrar verða heimili þeirra og athvarf upp frá því.
Ásta er vængbrotin. Hún hefur fyrirgert móðurréttindum að mati barnaverndarnefndar.
Hún hefur áfram að biðja og vona en það stoðar ekkert. Börnin eru ekki lengur hennar.
Hún er ein í myrkrinu.
Framtíðarhorfurnar eru ekki glæsilegar. Peningarnir fyrir húsið eru fljótir að fara og erfitt um vik að sjá sér farborða.
Henni hefur alltaf leiðst vinna. Finnst hún tímasóun. Standa í vegi fyrir því að maður geti upplifað lífið. Allt erfiði er eitur í hennar beinum. Hún vill gera hlutina hratt og örugglega. Byrja á einhverju og ljúka því. Þessi seigdrepandi tímavinna þar sem hver stund í lífi manns er metin til fjár veldur henni andþrengslum. Og hún kemur sér undan þeim.
Lifir í lausu lofti á mörkum skáldskapar og raunveruleika en hefur þó aldrei fótfestu í örðu hvoru. Draumarnir eru stórir og bjartsýnir. Framkvæmdin lítil og svört.
Þannig er það.
Árekstrar drauma og umhverfis ganga nærri henni.
Nær en hún vill viðurkenna. Og draumarnir liðast smám saman í sundur. Hún verður beisk. Finnst fólk lítilmótlegt. Og tillitslaust. Og heimskt. Hún hleður upp vörnum og afleiðingin er síaukin einangrun.
Samt á hún erfiðara með það að una sér ein eftir því sem árin líða. Það er eins og hún óttist nærveru sjálfrar sín. Óttast það sem hugurinn geymir meira en fordæmingu mannanna.
Hún hefur lifað svo margt og misjafnt. Allt frá helvíti einangrunarinnar til alsælu ástarinnar. Hún er þreytt. Þreytt á öllu þessu róti. Og þráin eftir eðlilegu lífi eykst eftir því sem hún fjarlægist það meira.
Eins og alltaf er það hið ómögulega sem hefur mest aðdráttarafl. Þegar Þorsteinn og börnin eru farin fyllist hún þrá eftir fjölskyldulífi og hversdagsamstri. Hún býr áfram á Nesveginum hjá Þorgrími en félagskapur hans fullnægir ekki þörf hennar fyrir ást. Hún þráir samruna við aðra manneskju. Án karlmanns finnst henni hún ekki vera heil. Og þráir sterka arma til að berja frá sér sorgina. Hún er svo skelfing ein.
Þá kynnist hún Baldri. Hann er samsjúklingur hennar á Landakoti í september 1967. Baldur Guðmundsson heitir hann. Sonur vel stæðs skipstjóra í Hafnarfirði en hefur allt frá unga aldri barist gegn fjölskyldu sinni. Svo harkalega að rétt rúmlega tvítugur er hann sendur á stofnun í Skotlandi þar sem gerð var á honum heilaaðgerð til að draga úr ofbeldishneigðinni.  Hann er sama sinnis og hún varðandi vonsku heimsins og yfirgang þeirra sterkari. Hatar auð og völd eins og hún. Henni finnst hann skilja sig.
Skilja allt það óréttlæti sem hún hefur verið beitt. Hann hefur lesið heil ósköp og lánar henni meðal annars bók um eðli hleypidóma. Og þau sitja löngum stundum á gangi spítalans og ræða saman. Verða vinir og sálufélagar og taka saman upp úr því.
Gifta sig með pompi og prakt hjá borgardómara þann 6. október. Ásta hefur saumað sér hvítan brúðarkjól  og er með slör og háa hvíta hanska. Hún er ekki lengur ein.
Baldur tilbiður jörðina sem hún gengur á. Öll sú takmarkalausa aðdáun sem hún hefur óskað sér er hennar í samskiptunum við hann.
Hann líkir hjónabandi þeirra við töluna tíu. Hún er risastór einn og hann jafn risastórt núll.
Aðdáunin er ekki nóg og fljótlega fara að koma brestir í hjónabandið. Hann er ekki skáld eins og hún og á það að auki við geðræn vandamál að stríða. Hann er heldur ekki sáttur við drykkju hennar og þegar hann kemst að því að hún er háð róandi lyfjum lætur hann svipta hana sjálfræði og loka inni á Kleppi.
Henni finnst hún svikin. Jafnvel hann sem hún treysti að myndi standa með sér bregst henni. Og dvölin á Kleppi skilar engum árangri. Hún fær þar aðhlynningu, hollt fæði og vítamín en allar tilraunir til að fá hana til að láta af drykkjunni mistakast. Fljótlega eftir að hún kemur heim er drykkjan orðin hin sama og allt drukkið eða tekið inn sem valdið getur vímu, Koggi, kardimomma, ísvari, mebbi, valíum, libríum. Sama hvað er.
Maður er aukaatriði. Oft gleymir hún að borða dögum saman.
Lífið gengur í sífellt knappari hringjum kringum vímuna og lífslöngunin fjarar út. Það er ekki lengur fyrir neinu að berjast.
Og þó. Innst inni blundar enn löngunin til mikilla afreka á sviði bókmenntanna. 
Hún er skáld. Það getur enginn tekið frá henni.
Stundum tekur hún sér tak og hættir neyslu allra vímuefna í þeim tilgangi að setjast fyrir alvöru við skriftir. En það hefur hún aldrei getað og síst nú þegar svo fátt er eftir sem henni finnst einhvers virði. Og þá er aftur leitað á náðir vímunnar.
Aftur og aftur, í endalausa hringi.
Og hringirnir tengjast í spíral sem liggur niður á við. 
Neðar og neðar í hin dýpstu myrkur.
  

SENN ER ÁRIÐ LIÐIÐ.

 

Því fórstu svo fljótt elsku drengurinn minn,

því dimmdi svo snöggt hér í heimi?

ég get ekki höndlað lífið um sinn,

minn hugur er langt út í geimi.

Árið að líða og ekkert er rétt

lífið svo undið og snúið.

Við brjóst mitt í huganum faðma þig þétt,

en þetta er allt saman búið.

 

Hver dagur hann líður í í pínu og kvöl,

ég reyni að gleðjast og vinna.

Því varð ekki lengri þín jarðneska dvöl,

var einhverju öðru að sinna?

Hugur þinn ávallt á fluginu var,

þú þeystir um landið sem stormur.

Hvað var það sem fleytti þér áfram þann dag,

er vonleysið skreið inn sem ormur.

 

Það vafði þig böndum og batt þína hönd,

í huganum barðist og streyttist.

Þeir lögðu' á andleg og skelfileg bönd,

þú hræddist að ekkert nú breyttist.

Ein var þó lausnin illskunni frá,

þú vildir mig vernda og tryggja

að hverfa í burtu þú hélst þar og þá

að minnst mundi gjörð sú mig hryggja.

 

En ástin mín eina, svo röng var þín trú,

ég vildi að hjálp hefði borist.

En líf þitt þú tókst og byggðir þér brú,

inn í framtíð, ei undan var skorist.

Ást þín á mömmu og pabba var sterk,

sterkari en ást á þér sjálfum.

Að vernda' okkur  fannst  þér svo auðvelt verk,

við eftir þó sitjum og skjálfum.

 

Eitt ár er í  lífinu hraðfleygt og stutt,

ég lifað hef allmörg nú þegar.

En árið sem líður senn héðan í burt,

er eilífð og uppfullt af trega.

Hvað gat ég gert, hvað gerði ég rángt,

ég spyr mig og velkist í efa.

Var það þá ég sem gerði þér bágt,

nei, nú verð ég hug minn að sefa.

 

                                    Það segja mér margir, ég móðir sé góð,

ég gerði mitt besta ég vona.

En var þá mitt besta alls ekki nóg,

því endaði lífið þitt  svona?

 

Nú verð ég að reyna og ætla mér að,

rísa upp kröftug og keik.

Veit að í huganum viltu mér það,

að ég lifi með öðrum í leik.

 

Í minningu þinni, strákurinn minn,

ég þramma skal veginn með hinum,

sem sitja svo sárir og sakna um sinn

Himma sem lék sér með vinum .

 

Að lokum ég tjái þér ást mín enn,

þú aldrei úr huga mér víkur.

Stúfurinn litli hann stækkar nú senn,

og verður þér sjálfsagt mjög líkur.

 

Guð minn þín gæti og geymi um sinn,

þú hjálpar þeim líka' á þinn hátt.

Ég kem á þinn fund þegar tíminn er minn,

í faðmalög þá föllumst við sátt.

 

 

08.08.08.

 

Hilmar tók líf sitt á Litla-Hrauni 19. ágúst 2007.

-------------------------
örlítil viðbót, ég var að búa til nýtt albúm hérna og þar eru myndir af leiði Hilmars. Við Hjalti vorum að laga til þar í dag og gera fínt.

Björn sagði mér sögu áðan, við fórum saman mæðginin í gönguferð í kirkjugarðinum í Fossvogi.
Hann er nýlega búinn að taka bílpróf, ekki seinna vænna segi ég. Minn maður orðinn tvítugur.
En hann sagði mér sögu af prófdómaranum.

Prófdómarinn hitti Björn og Björn ók af stað. Samtalið varð eitthvað á þessa leið (ég vonandi man þetta rétt) :

P: áttu systkini ?
B: Já ég á nokkur systkini
P: áttu bræður ?
B: (orðinn hálfundrandi á þessu) Já ég á talsvert af bræðrum ?
P: eru þeir allir lifandi ?
B: nei tveir eru látnir
(nú var farið að fara um Björn)
P: Hét annar þeirra Hilmar ?
B: já
P: já hann var góður strákur ! Ég var fangavörður í 8 ár áður en ég gerðist prófdómari. Þú ert nokkuð líkur honum !

Svo leið smástund en enn var langt í Frumherja.
P: Þetta er komið hjá þér, þú ert búinn að ná þessu prófi !

Þarna var Himma rétt lýst sagði ég við Björn í miðjum kirkjugarðinum. Hann hefur sent á þig prófdómara sem virkaði !

svo varð okkur ekki alveg um sel. Við fundum leiði ungs drengs sem fæðst hafði andvana, daginn eftir að Björn minn kom í heiminn. Okkur fannst þetta afar sorglegt.

Ég ætla að setja svona færslur meira inn hérna. Ég veit ekki hvort prófdómarinn vill eitthvað láta skrifa um sig á Moggabloggi þannig að ég set þetta frekar hérna á miklu minna lesna síðu.

Klús í nóttina

fæddist drengur, líklega í Reykjavík. Móðir hans var mikið veik, þjáðist af berklum. Hún lést áður en drengurinn náði eins árs aldri. Hann ólst upp á ýmsum bæjum, hann var sveitarómagi og sá sem vildi hafa hann fyrir minnsta meðgjöf tók við honum. Ekki voru allir húsbændur góðir við hann en sumstaðar var það þó svo.
Hann pabbi er áttræður í dag.

og hér kemur öðruvísi ferðasaga, séð með ljósum bíls sem ekið hefur verið 444.600 km.

Nú er eitthvað í gangi, fólkið er að setja í mig dót ! Hér eru komnar dýnur -hundabúr og allskonar dót. Shit hvað nú ?
Ég er lagður af stað, ég er ekki lengur flottasti bíllinn á vegunum en ég er mikill uppáhaldsbíll hjá mínu fólki.
Núna þrælast ég um á Snæfellsnesi, ég er að passa mig á að eyða ekki miklu. Mamma er alltaf að skammast yfir olíuverðinu. Ég þarf líka að passa mig á að bila ekki ! Ég er orðinn gamall og þreyttur og það er hætta á að mér verði hent ef ég bila mikið.
Nú er ég enn farinn að þrælast upp bratta vestfirska fjallvegi. Mamma mín ætlar greinilega vestur í Hænuvík, ó mig auman, vegurinn þangað er svo vondur og mjór, hann hangir utan í hlíðinni og ég fæ svima þegar ég þarf að þvælast hann.
Ahh nú ætla þau að hvíla sig....best að ég reyni að standa alveg kyrr meðan þau sofa...ég reyni að berjast á móti vindinum svo bíllinn hristist ekki...ómæ....obbs...jú sko...þau eru vöknuð aftur, sólin er líka komin....ahhh...nú fer ég aftur af stað.
Hundarnir eru með og þeir eru búnir að setja hundaslefu innan á gluggana mína, þetta eru nú meiri dónarnir  Hvað meina þeir ? Var ég ekki einusinni stoltið hans pabba og einn flottasti leigubíllinn ?
Úpps nú lenti ég í holu ! Ómæ ég meiddi mig !!..Kannski heyra þau ekki í bremsudiskahlífinni, ég reyni að nuddast ekki utan í hana ! Ómæ ómæ...Sigga frænka ætlaði að sækja þau ef ég bilaði ! Oooo hvað ég skammast mín. Ég á að skila farþegunum heilum heim, annars er maður ekki almennilegur bíll !!
Ó ó þau eru búin að heyra aukahljóðið...mamma er búin að reka hausinn útum gluggann og segir að þetta sé ekkert alvarlegt að mér. Pabbi er búinn að prufa bremsurnar mínar og stýrið og þetta er allt að virka rétt segir hann. Æj hvað ég vildi að ég hefði fengið betri gúmmískó til fararinnar....steinarnir standa upp úr veginum og stinga mig fast í dekkin.
Í dag ætla þau samt ekki aftur í Hænuvík. Þau fara annan veg, inn í eyðifjörð..þau eru að hugsa um að gista þar. Jemundur, hér býr enginn en hér er vegurinn betri en inn í Hænuvík...hvurslags..segir mamma og er alveg hissa á þessu. Hérna var mamma glöð, hún sá sel í sjónum sem gerði "honor" með hreifanum, hún horfði lengi á hann í kíkinum hans pabba. Mamma sá líka rjúpu með 8 unga, þau ætluðu aldrei að fatta að fara af veginum og mömmu fannst þau endalaust fyndin svona hænuleg. Mömmu finnst leiðinlegt að vera innan um margt fólk en finnst æði að sjá dýrin, sveitina og landið.
Pabbi keyrir mig varlega og mamma er ánægð með það, hún segist á þann háttinn geta séð litina á hestunum í stóðunum og séð hvað hver ær á mörg lömb. Í gamla daga þegar mamma var að ferðast var oftast ekið svo hratt að mamma sá ekkert og þá var ekki gaman að ferðast.
Það var allt fullt í eyðidalnum sem þau fóru í, ég þarf að þrælast til baka og það er komin dimma. Þau stoppa samt áreiðanlega fljótt til að fara að sofa.
Núna sofum við hinumegin við Kletthálsinn..hér er notalegt að vera. Dálítið af flugum en ég er nú orðinn eins og flugnalíkhús, ég er með skrilljón kramdar flugur á nefinu á mér, að ég minnist ekki á framrúðuna.
Ég er lagður af stað í átt heim, ég er sáttur með það en ég hef verið þægur bíll.
Þau koma við á Dröngum og tína ber, hundarnir hlaupa í ána og ég vona að þeir spori mig ekki út ! Hundarassar !!
Ég er kominn heim ! Ég er sáttur...mamma og pabbi eru sátt við mig..ég skilaði mér heim...við fórum 1400 km og ég fékk bara einu sinni olíu fyrir 10.000 á Bíldudal. Það var eina sem mamma verslaði þar. Við fórum nefnilega í Selárdal og þegar við komum þaðan þá var búið að loka öllu á Bíldudal. Iss sagði mamma. Þetta er ekki rétta leiðin til að laða til sín ferðamenn.

Hún hringdi í mig áðan og var komin framúr, búin að fara tvisvar út að reykja og það er fínt. Ekki endilega fínt að hún sé að reykja heldur fínt að meðan hún fer það þá er hún nokkuð brött.
Ég ætlaði að setja inn næsta kafla bókarinnar en geri það kannski ekki fyrr en seinna í dag.
Bjössi er kominn með bílpróf, hann kláraði verklega prófið í morgun og náði þessu strákurinn.
Þá er næst hjá honum að finna sér vinnu, það gæti reynst þrautin þyngri eins og árferðið er núna.

með hjartslátt, flökurt af einskærri skelfingu.
Alda var flutt áðan, mikið veik, á Landsspítalann.
Ég veit ekki mikið um þetta en hún er amk með lungnabólgu og sýkingu í blóði.

og tíndi upp dauð blóm hjá Himma, labbaði við samkvæmt venju til Hauks hennar Birnu Dísar. Það er orðinn fastur vani. Strákangarnir okkar....
Ég er ennþá heilmikill aumingi, treysti mér ekki ein í garðinn. Í dag ætlaði ég að fá Hjalla minn með mér en hann var heldur aumur þegar ég hringdi í hann. Þá hafði hann farið til tannlækis og skornar burtu tvær tennur og saumað fyrir. Við erfðum undarlegt tannrótakerfi frá honum pabba, allar tannrætur vaxa í kross og innundir næstu tönn. Það var talsvert vesen þegar þurft hefur að rífa tönn úr þessari ætt. Ég held að allir mínir krakkar hafi erft þetta.
Það var eiginlega of heitt í dag, skást að vera inni í skugganum. Ég þurfti aðeins að skreppa í dag og fór á gamla bílnum, þessum sem er ekinn 434000 km, og hann er auðvitað ekki með loftkælingu en hann er sem betur fer með topplúgu og rafmagnsrúðum báðum megin að framan. Þannig að ég grillaðist ekki alveg en það munaði mjóu. Ég er ekki týpa til að vera í þessum mikla hita, mér líður illa í svona hita en er samt annáluð kuldaskræfa.
Við erum búin að ákveða í hvað við notum þessa endurgreiðslu frá skattinum. Það eina sem kemur manni til góða núna er að greiða upp lán, það er engin ávöxtun betri en það eins og sakir standa.
Hrunið er hafið.
MEST fór í þrot í dag, starfsmenn fengu ekki greidd laun.
Tvær verslanir Just for kids eru lokaðar.
Ræsir er í bullandi vandræðum
og listinn verður bara lengri......og ekki verður talað um gjaldþrot einstaklinga nema sem prósentur af einhverju öðru.
En á bakvið þetta allt eru mannlegir harmleikir, áratuga erfiðleikar blasa við þeim sem í þessu lenda. Fólk lendir á götunni, félagsmálakerfið er allt of svifaseint að taka við sér og þetta verður bara verulega erfitt ástand.
Við sem ráðum afleysingabílstjóra eigum eftir að eiga auðvelt með það, fólk kemur í aukavinnu þegar kreppir að. Alveg eins hverfur það þegar góðæri ríkir. Í okkar starfi kemur kreppan hvað fyrst fram. Fólk hættir að taka leigubíla, fólk hættir að borga leigubíla og setur ýmislegt í pant til tryggingar greiðslu, við erum með skúffu undir slíkt á stöðinni og hún fyllist fljótt. Margt af þessu er aldrei sótt.
Kreppan er komin

Þessi færsla er eingöngu til að minna sjálfa mig á að setja mig ekki í kerfi framvegis yfir bráðabirgðaniðurstöðu rsk.
Við fengum helling endurgreiddan og þurfum ekki að borga krónu þetta árið.

Jíbbý skibbý

Ekki veit ég hversu...

Það var í þá gömlu góðu daga. Herra og frú Holt tóku sér ferð á hendur með strandferðaskipi. Þá voru farþegaklefarnir af mjög skornum skammti. Voru því farþegarnir hafðir í lestinni en tjaldað á milli. Um kvöldið tóku farþegarnir á sig náðir eins og lög gera ráð fyrir. Frú Holt vaknar við brambolt manns sín og þar sem niðamyrkur var bað hún hann að fara varlega. Leið svo nokkur stund. Heyrir þá frú Holt hvar maður hennar er að paufast í myrkrinu til baka. Loks kemst hann til hennar og leggst við hlið hennar.
Eitthvað fannst frú Holt maður sinn vera óvenju fjörugur en sem góðri eiginkonu sæmdi þjónaði hún hjónabandsskyldum sínum. Þegar leikurinn stóð sem hæst fannst frú Holt aðfarir manns síns nokkuð óvenjulegar. Hún þóttist þekkja hann eftir margra ára hjónaband. Hún spurði því :- er þetta ekki Holt ?
Henni var svarað með djúpri bassarödd : - ekki veit ég hversu hollt það er en gott er það !!!
*** **** ****** ******* *********** **
Hjá lækninum
Hún var í rannsókn hjá kvenlækninum og fékk að nota símann til að hringja í vin sinn.
,, Siggi, leynilega trúlofunin okkar getur ekki orðið leynileg mikið lengur"!!!

***********************************
Kaffikönnurnar komnar
Ungu hjónin áttu vona á fyrsta barninu sínu. Hann var sjómaður og líkindi voru á að frumburðurinn sæi dagsins ljós meðan faðirinn væri á sjónum. Þeim kom því saman um að hún myndi senda honum skeyti þegar allt væri um garð gengið en sökum feimni kunnu þau ekki við að nefna barnið. Ákváðu þau því að konan skyldi nota kaffikönnu í staðinn. Þá myndi enginn skilja neitt. Fer svo maðurinn á sjóinn. Nokkru síðar barst honum svohljóðandi skeyti :
Kaffikönnurnar komnar, önnur með stút en hin stútlaus !

Fréttin sem er hérna fyrir neðan er tekin af www.visir.is og vakti nokkra athygli þegar þetta gerðist í vor. Manngreyið er þó fundið.
"

Presturinn fljúgandi finnst látinn

og ég er hérna í gömlu tölvunni inn í herbergi. Meðan svo er kemur engin saga en vonandi fæ ég mína í dag eða á morgun.
Eina sem mér tókst að lesa á moggablogginu er skítkast í minn garð (sem ég vann mér alveg inn að vísu) hjá honum Heimi Fjeldsted. Hann hefur endalaust ráðist að systur minni, það fer alveg rosalega í mig. Hann hefur verið margpíndur til að taka út færslur en gleymir alveg að við kunnum líka c/p eins og hann og örugglega betri í því.
Í þessari færslu sem ég var að tjá mig um er málið einfaldlega að sýnt er fram á að hann er kominn 90° með sinn málflutning. Við höldum að hann sé að smaðra fyrir yfirstjórn strætó til að þeir ráði hann aftur til starfa.
En hvað veit maður ?
Ég ákvað að segja ekki orð við hann enda er ég þó það klárari en hann að ég geri mér grein fyrir þegar ég á eyrnafíkjurnar skildar og það átti ég þarna hehe.
Jæja nú er að finna sér eitthvað að gera í dag....það heyrist svo hátt í þessu gamla lyklaborði að það er alveg skelfing...örugglega allt fullt af gömlu nesti (matarleifum) eftir Björn.
Svo þarf ég að finna út hvar ég fæ kaffikönnu í bílinn, til að stinga í kveikjarann.....hugs hugs...látið mig vita ef þið vitum um svoleiðis...búin að gá í Ellingsen.

og kemst sumt á netinu en annað ekki. Það er vonandi að takast  að komast fyrir þennan fjanda en einhvernveginn datt vírusvörnin út í dag og það réðist flokkur vírusa á tölvuna mína. Á desktopinu gat að líta eitthvað sem hét NAKED GIRLS og svo hitt sem vakti mikið fliss á heimilinu, TITS & ASSES.
Sigga systir spurði hvort ég hefði ekki sent Steinar rakleitt í rúmið svo hann sæi þetta ekki en ég tók bara af honum gleraugun.
Hér komu Patti og frú í dag og hafa eytt deginum með okkur hérna, það er alltaf notalegt. Svo birtist Siggi og hann ætlaði að fá græjur sem voru aflagðar á heimilinu, þær fundust eftir talsverða leit ....í bílskúrnum sem er enn fullur af drasli sem þarf að henda...undarleg hvað það gengur seint að taka til þar. Við erum búin að búa hér í 14 mánuði og alltaf er skúrskömmin útundan.
Vegna vesensins á skattmann frestuðum við öllum meiri framkvæmdum sem áttu að vera þetta sumarið. Gluggarnir verða kláraðir en hitaveitugrindin fer ekki að sinni, það er svo sem allt í lagi. Það lá ekkert svo á. Það er um að gera að framkvæma á þeim hraða sem fjármagnið leyfir, alls ekki hraðar en það.
*********************************************************************
Stundum finnst mér ég vera afturganga móður minnar. Sumar hreyfingar eru ansi líkar hennar, hárið og göngulagið að ekki sé minnst á hárið. Ég virðist ætla að líkjast henni meira eftir því sem ég eldist. Það er magnað.
*********************************************************************
Ef ég er að senda ykkur eitthvað á msn þá ekki opna það nema ég staðfesti að það sé í lagi. Maður veit aldrei þegar maður er á annað borð kominn með smit í tölvuna.

Góða nótt

Og nú er vikan að verða liðin sem ég ætlaði mér að taka mér frí í. Næstu viku ætla ég að skröltast um og reyna að kroppa saman peninga, eins og allir verða að gera.
Helgin hefur verið með besta móti, ja ef frá er talin ónáð sem yngsti heimilismeðlimurinn kom sér í. En það var samt gott í sjálfu sér að ná að pirrast yfir venjulegum pirringsefnum, það hefur mér bara ekki tekist í næstum ár. Ég hef bara ekki alveg verið í sambandi.

Gunnar vildi setja topplistann inn hjá mér, ég veit nú ekki alveg hvað það er en ég kemst þá allaveganna að því.

Hraðaksturinn á Hringbraut heldur áfram, við þessa götu bjuggum við. Þá var Lappi hvolpur. Stelpurnar uppi sátu um að hrekkja hann útum gluggann og önnur var skæð með að opna hliðið svo hann slyppi út. Einu sinni hvarf hann, ég varð vör við það um leið og stökk út um hliðið. Við höfðum alltaf kennt honum að setjast þegar við biðum á gatnamótum og sögðum svo : Jæja ! . Á gatnamótum Hringbrautar og Hofsvallagötu sat þægi hvuttinn minn og beið eftir að einhver segði Jæja! Ég kallaði í hann og hann kom stökkvandi. Enn í dag er þeim illa við umgang, treysta ekki börnum og þá sér í lagi ekki Lappi.

Nú er klukkan orðin hálfur annar hellingur og best að fara að huga að háttatíma á nesinu.
Ég ætla að láta mig dreyma um að ég sé komin vestur...í gula sandinn, bröttu múlana..góða loftið og kyrrðina.

Frá kotbýli á Snæfellsnesi til gleðinnar í Reykjavík er langur vegur. Mun lengri en kílómetrafjöldinn segir til um. Það er hyldjúp gjá milli þeirra heima sem lifað er í á þessum stöðum. Og nærri heil öld í hugsunarhætti og lífsvenjum.

Á Litla Hrauni er ekkert rafmagn, ekkert útvarp , ekki rennandi vatn í torfbænum gamla. Þar er lífið eins og það hefur verið á Íslandi um aldir. Þar er bókmenntaarfurinn lifandi þáttur af lífinu og persónur sagnanna raunverulegri en fólkið í Reykjavík. Þar er ennþá töluð ómenguð og kjarngóð íslenska lögð rækt við málfarið. Þar liggja guðsóttinn og fróðleiksfýsnin sitt á hvorri vogarskálinni og veita lífinu gildi sitt. Og lífið er basl og búsorgir en um leið saga og umhverfi,land,þjóð og tunga. Þar hefur lítið breyst í aldanna rás.

Jörðin er lítil og kostarýr, bóndinn lítill búmaður og lífið oft erfitt. En húsfreyjan er búkona. Menntuð í kvenlegum fræðum, nýtin og handlagin. Henni verður furðumikið úr litlu og óttinn við skortinn kemst ekki inn í huga dætranna. Þær treysta því að mamma sjái fyrir hlutunum með Guðs hjálp.

Pabbi segir þeim sögur og útskýrir furður alheimsins. Er óþreytandi við að útskýra og fræða. Og mamma kennir þeim ósköpin öll af fallegum kvæðum og bænum. Á sunnudögum á sumrin halda þær sína eigin messu úti í hrauninu. Setjast niður í kirkju náttúrunnar sjálfrar og lesa úr biblíunni, biðja og syngja sálma. Aðeins þær þrjár í hrauninu og engir milliliðir milli þeirra og Guðs.

Hringiða umheimsins er órafjarri og snertir lítið fjölskylduna í hrauninu. Stöku sinnum koma karlarnir í sveitinni í heimsókn og segja fréttir en það sem gerist annars staðar er aukaatriði. Vekur kannski forvitni og löngun til að sjá fleira en hraunið en raskar ekki rónni til frambúðar. Allt til þess dags er Þórarinn Árnason, nágranninn á Stóra Hrauni, kemur og segir þeim að nú sé stríðið komið til Íslands. Að breski herinn sér genginn á land í Reykjavík.

Eftir það verður ekkert eins og áður. Hernum fylgja peningar og Benni í Hrauni leggur land undir fót í þeim tilgangi að verða sér úti um sinn skerf af auðæfunum. Mæðgurnar þrjár sitja eftir og sjá um búskapinn eins og áður en óróleikinn er kominn í blóðið. Peningar þýða menntun fyrir stelpurnar. Menntun og framtíð. Og Þóranna byrjar að skipuleggja. Ásta á að verða kennari og Oddný orgelleikari. Þær eiga að njóta alls þess besta sem peningar geta veitt.

Og það verður ekki aftur snúið. Leiðin liggur til Reykjavíkur.Fyrirheitna landsins þar sem tækifærin bjóðast og lífið er peningar.

Lífið í Reykjavík er fleira en peningar. Fyrir Ástu er það nám en þó fyrst og fremst gleði og spenna.
Tæplega fjórtán ára er hún þegar hún kemur til náms í skóla aðventista. Hún býr hjá Magnínu og manni hennar Magnúsi Helgasyni á Baugsvegi 3 í skerjafirði. Þau hjón eru ströng og siðavönd en það dugir ekki til að hefta lífslöngun Ástu. Hún þráir glaðværðina og glauminn í bænum.

Á kvöldin stelst hún niður í bæ í prjónasokkunum sínum og kotinu og hælaháum skóm sem hún fær að láni hjá Maríu dóttur Magnínu. Hún verður sér úti um varalit og kinnalit og skreytir sig sem mest hún má fyrir þessar kvöldgöngur. Stórum augum og opnum munni gleypir hún í sig ysinn í bænum.

Námið er henni barnaleikur og krefst ekki mikil tíma eða athygli. Magnína reynir að fá hana til að stunda heimanámið betur en gefst upp þegar í ljós kemur að Ásta kann bækurnar nánast utan að eftir einn eða tvo lestra. Og fullnaðarprófinu lýkur hún með miklum ágætum vorið 1944.

Hún býr áfram á Baugsveginum og fær vinnu í nýlenduvörubúð á Laugaveginum. Sú vinna fellur henni illa og hún hættir eftir hálft ár. Fer í vist en flýr úr henni og ákveður að halda áfram að mennta sig. Sextán ára lýkur hún landsprófi í fyrsta hópnum sem það þreytir 1946. Hún hefur setið heima á Litla Hrauni seinni hluta vetrar og keppst við að læra. Presturinn í Söðulsholti hefur hlýtt henni yfir. Oft hefur verið erfitt að brjótast niður að Söðulsholti yfir hraun og klungur og vatnsföllin tvö, Haffjarðará og Núpá. En hún lætur ekkert aftra sér. Hún ætlar að ná þessu prófi og það vel. Enda gengur það eftir. Úrlausnir hennar eru síst lakari en gengur og gerist. Og ritgerðin hennar í íslensku vekur mikla athygli.
Og Ásta vekur athygli víðar.
Í maí sama vor er hún nemandi Kurts Zier á sex vikna myndlistarnámskeiði þar sem nemendur eru " gráskeggjaðir öldungar og myglaðar piparmeyjar sem ekki vita ára sinna tal" eins og Ásta orðar það í bréfi til móður sinnar.
Um frammistöðu sína á námskeiðinu segir hún ; ég er með þeim bestu í teikningunni og einu sinni sló ég allan hópinn út þegar kennarinn spurði um dálítið varðanda barnateiknun. Kennarinn, Kurt Zier, er hinn besti og segir að ég muni verða landslagsmálari." Að námskeiðinu loknu ræður hún sig sem kaupakonu að Fellsenda í Miðdölum og er þar um sumarið.

Það hafa risið deilur milli systkinanna frá Litla Hrauni og Þóra, systir Sigurðar Benjamíns, hefur látið mæla út sinn hluta jarðarinnar og bannað Benna að nýta hann. Þetta þýðir að fjölskyldan verður að flytja frá Litla Hrauni því einn þriðji af svo lítilli jörð gefur ekki mikinn arð.
Það með er Ástu bannað að eiga nokkur samskipti við Þóru en hún tekur það ekki í mál.
,,En hvað því viðvíkur að tala ekki við Þóru framar eitt orð eða neitt af hennar skylduliði finnst mér óskynsamlegt í fremsta máta. Þetta heyrir sennilega til haturs eða einhvers þessháttar. En við skulum minnast þess að mennirnir hafa óstöðugan vilja og áform þeirra verða oft að engu. Og tíminn sem flest vinnur getur kælt eða slökkt eld hatursins smám saman. Að minnsta kosti endist það ekki út yfir gröf og dauða. " segir hún í bréfi til móður sinnat á Jónsmessunni 24 júní og bætir við :
,, Og við skulum minnast þess að þótt við systurnar værum fæddar og uppaldar á Litla Hrauni og þú orðin rótgróin þar í striti þess og erfiðleikum gleði og sorgum ´, þá kemur sú stund að við verðum að skilja við allt sem okkur kann að vera tengt eða ef til vill hjartfólgið- hvort sem okkur er það ljúft eða leitt. Og þetta sem við verðum að yfirgefa á þessum stað, hversu þungt sem okkur kann að falla það- þessir hlutir eru ef til vill fánýtir og einskisvirði.
Og kannski er allt sem okkur þykir varið í af þessa heims hlutum hverfult og einskis nýtt tál. En maður þarf langan tíma til að skilja það-ef til vill alla æfina. Það er kuldaleg staðreynd.
En þótt Ásta beri sig vel og líti á þróun mála með heimspekilegri ró í þessu bréfi er hún þó engan vegin sátt við að verða að hverfa frá Litla Hrauni. Í bréfi til móður sinnar dagsettu 22 júlí segir hún :
,,En það allra versta er ef heimþráin fylgir manni eins og ættardraugur alla æfi- ég segi það fyrir mig að ég leggst ekki svo til hvíldar að kveldi og vakna ekki svo að morgni að ég óski þess ekki að vera komin heim- að Litla Hrauni- Það er einkennilegt hvað þessi litla jörð getur seitt mann til sín : það er sennilega þessi dularfulla heimþrá sem verkar svona á mann. Eins og skáldið kvað :
Í fleiri lönd þótt fengi drengir
forlaganna vaðið sjó
hugurinn þangað þrengist lengi
sem þeirra fögur æskan bjó

En æskan er fljót að líða og fullorðinsárin koma og leggja skugga áhyggjanna og alvörunnar á fólk svo það tapar æskugleðinni og eldmóðnum en heimþráin fylgir manni víst eins og skugginn manns, - því miður.

Um haustið tekur borgarlífið við á nýjan leik. Ástu langar í menntaskólann en það nám veitir engin starfsréttindi og hún snýr sér að kennaraskólanum í staðinn. Það hefur líka alltaf verið draumur móður hennar að hún yrði kennari.

-------------------------------------------------------------------------
frh síðar 

var stórgott system þegar þurfti að sigla seglskútum í eina tíð. Það á líklega ekki við í dag.
Það sem ég sá um daginn snerist um blogg.
Sögupersónur eru A B og C
A var sá bloggari sem fékk mig til að hugsa og nú vil ég fá ykkar skoðun á þessu.

B skrifaði færslu um eitthvað og var alfarið á móti viðkomandi hlut
C skrifaði færslu um sama mál og studdi viðkomandi hlut alveg.

A skrifaði komment á báðar greinarnar og virtist sammála á báðum sviðum og inni hjá C dissaði bloggari A bloggara B sem hafði þó verið í náðinni klukkutíma fyrr.

Hvað finnst manni um svona ?
Er bloggari A að stimpla sig út sem ómarktækan ?

Er fólk virkilega svo miklar undirlægjur að það segir hvað sem er til að þóknast viðkomandi blogghafa....og gerir ekki ráð fyrir að til þess sjáist.

Já já sko, var ég búin að segja ykkur söguna af því þegar ég keypti fisk um daginn (eða öllu heldur Steinar) Hann tók nokkra bita í raspi. Eitthvað fannst mér þessi fiskur dularfullur viðkomu en steikti hann samt. Svo settumst við að snæðingi. Eitthvað gekk þetta illa ofan í okkur og til skýringar er best að koma því að , ég er alin upp á spánnýjum fiski af snæfellsnesi, ég hef ára langa reynslu í fiskverkun.
Þetta var ekki ýsa

Þetta var heldur ekki þorskur

þetta




var




útvatnaður saltfiskur !

Af litnum að dæma, nætursaltaður......ég kaupi ekki fisk í raspi meir.

--------------------------------------------------------
Ég er að pína mig til að tolla í fríi, mér veitir ekkert af því. Og það gengur svona og svona, blogga allt of mikið og oft og glápi á sjónvarp. Drekk kaffi í lítravís og verð syfjuð nánast allan daginn. En hey, minns er þó í sumarfríi hehehe....
En núna er ég dálítið sátt, eiginlega alveg heilmikið sátt.

Ég er að horfa á CNN og Barack Obama var að halda ræðu í Berlín. Nú er eins víst að hann semji hana ekki sjálfur en það hefur samt vafist fyrir Bush í gegnum tíðina að flytja ræður, hann virðist ekki skilja sum orðin.
En þetta háir ekki Obama, hann flutti flotta ræðu, skildi öll orðin (greinilega) og mér líst bara ágætlega á hann sem næsta forseta USA. Mér líst ekkert á steingerfinginn enda tel ég ekki miklar líkur á að hann vinni. Svo er að sjá hvort skáldkonan Doris Lessing hefur rétt fyrir sér, hún sagði að ef Obama yrði kosinn þá yrði hann skotinn um leið.

Annars stóð ég meira með Hillary en ég er að vonast til að hún fáist í varaforsetann, verst með hana hversu hroðalega illa manneskjan er gift !

og ég les netblöðin. Er að horfa með öðru á Hallmark-draugamynd.
*fjarlægði hluta færslunar vegna óviðeigandi vitleysu*

Hér komu gestir í gær. Patti mús og Aníta, Solla, Jón, Vignir og Hilmar litli sem er eiginlega ekki lítill lengur. Hann er farinn að standa sjálfur upp snáðinn sá arna. Hann verður 8 mánaða 27 júlí nk. Það er ekkert verið að slugsa á þeim bæ, ætla að vera stór amma segir hann og brosir bara með fullan munn af tönnum og ætlar að fara að labba strax bara.

Mig langar í sumarbústað, í skógi og ekki með rafmagni. Bara með gamaldags kabyssu og kertaljósum, notalegt athvarf í friði og ró.

Við Hjalti vorum aðeins að spá í í gær hvernig við viljum hafa 19 ágúst. Við erum á því að hafa nokkurs konar opið hús allan daginn með svona kaffibrauði og svoleiðis fyrir þá sem vilja koma og minnast Hilmars með okkur. Ég var að spá í að leggja fram bókina hans þannig að fólk geti skrifað í hana, hann á minningabók sem ég keypti á sínum tíma.
Eitt var allaveganna alveg ákveðið, fá Heiði til að koma með brauðtertur, hún gerir bestu brauðtertur í heimi sagði Hjalli.
Ef þið ættingjar eruð með hugmyndir þá endilega deilið þeim með okkur hérna. Þetta á ekki að vera sparifatadæmi heldur á þetta að snúast um samveru og upprifjum á góðum minningum, muna Himmann okkar eins og hann var, eins og hann var okkur.

¨¨¨¨¨¨¨¨
Grátt hraunið teygir sig alla leið fram í sjó. Rennur saman við gráar öldurnar svo erfitt er að greina skil. Öldurnar hvissa við grjótið og gulbrúnn mosinn dökknar við hvissið. Lengra úti sameinast hvissandi öldurnar skýjuðum sjóndeildarhringnum þar sem örlítil bleik rönd reynir að halda í daginn.
En deginum verður ekki haldið. Húmið fellur yfir stúlkuna sem situr í hrauninu. Hrauninu sem er uppspretta hennar dýrustu drauma. Þar sem svartur storknaður eldurinn rennur saman við villtan gróður. Þar sem hellar og gjótur verða að köstulum og dýflissum og burknarnir að óvígum frumskógargróðri. Þar sem fuglarnir eiga sér athvarf og berjalyngið skartar bláum aldinum.
Hún á að baki marga æfintýraferðina um hraunið. Hefur leitað þangað í hvert sinn sem eitthvað bjátar á. Í hvert sinn sem gleðin fyllir brjóstið. Hún hefur hlaupið þar, skriðið og gengið. Legið á botni gjótanna og látið sig dreyma. Í hrauninu finnur hún alltaf stað sem hæfir hugsunum hennar.
Í þetta sinn er hún ekki í skapi til að leika sér. Hún bara situr.Situr í hrauninu og starir. Hún er órafjarri.Í heimi sem ekki þekkir skil dags og nætur. Bláum heimi fjarlægra fjalla og sléttara hafs. Hún er drottning þessa heims. Drottning og skapari í senn. Allt lýtur hennar lögmálum. Gull og silki. Rauðar rósir og hvítar kóngaliljur. Allt sem hún þráir, öll fegurðin sem hún vildi geta tjáð, er hennar í þessum heimi. Hennar og engra annarra.
Hún er eigingjörn á heiminn sinn. Ekki einu sinni systir hennar, eini leikfélaginn, fær að deila honum með henni. Ekki mamma. Ekki pabbi. Hér ræður hún ríkjum og þarf ekki að lúta neinum. Skapar endalaust nýjar furður. Bræðir saman gamla þjóðtrú, íslendingasögur og ævintýri frá fjarlægum löndum. Í heiminum hennar er allt mögulegt. Og hún sjálf miðdepill alls.
En jafnvel þessi einkaheimur er að verða henni of þröngur. Hún þráir að deila honum. Opna hann fyrir einhverjum. Fegurðin tóm verður einmanaleg til lengdar. Hana langar burt. Burt úr þessu þrönga koti, þar sem draumarnir eru vængstýfðir með guðsorði og hversdagslegum skyldum.  Einhversstaðar hlýtur að vera einhver sem skilur hana. Sem þekkir þessa þrá eftir fegurðinni. Veit að aðeins með að endurskapa heiminn verður hann bærilegur. Að það er aðeins gagnvart guði fegurðarinnar sem maður hefur skyldur. Guð fegurðarinnar er andstæða þessa stranga refsandi Guðs sem móðir hennar er í bandalagi við. Og hann er ekki ábyrgur fyrir ljótleika heimsins. Fyrir allri vonskunni og illskunni og heimskunni sem hinn guðinn lætur viðgangast. Guð fegurðarinnar vill að mennirnir séu glaðir. Dansi og syngi og lesi skemmtilegar bækur. Það var hann sem gaf henni hárið og augun. Það eina fallega við hana.
Hún horfir niður eftir líkama sínum. Hún er ennþá krangalegur krakki en línurnar eru að byrja að skýrast. Kannski verður hún einhverntíma jafnfalleg og konurnar sem hún sá myndirnar af í blaðinu hjá henni Margréti í Kolviðarnesi. Þær voru fallegar og glæsilegar og svifu um eins og þær hefðu engin tengsl við þennan heim. Í kjólum sem flutu í kringum þær eins og ský. Hvað hún vildi gefa fyrir að eignast slíkan kjól. En mamma myndi aldrei leyfa það. Mamma yrði reið ef hún vissi að hún hefði verið að skoða þetta blað.
Í Reykjavík eru til alvöru kjólar. Það er þangað sem hana langar.
Í alla ljósadýrðina og gleðina. Og þangað ætlar hún. Það eru bara tvö ár þangað til hún verður fjórtán. Þá þarf hún að fara að vinna fyrir sér. Og í Reykjavík er meiri möguleiki á að fá vinnu. Hún hlýtur að fá að fara þangað. Kannski getur pabbi meira að segja kostað hana í skóla. Hana langar svo að læra. Vita meira, skilja meira. Hún er búin að lesa allar bækur sem til eru á heimilinu og allar sem hún hefur getað fengið lánaðar líka.
Hún verður að komast burt. Burt frá þessum stranga Guði mömmu sem vokir yfir eins og hrægammur og skráir hverja ranga athöfn, ranga hugsun.
Í Reykjavík ríkur guð fegurðarinnar áreiðanlega einn.
Þar er ekki synd að dansa.
Svo verður hún kona. Óttaslegin starir hún á blóðið í undirfötunum og veit ekki hvaðan á sig stendur veðrið. Ætli hún sé að deyja? Ætli Guð sé að refsa henni fyrir óhlýðnina ? Hún biður hann fyrirgefningar á öllu því ljóta sem hún hefur hugsað og sagt. Lofar að vera góð stúlka ef hann láti hana ekki deyja.
En blóðið heldur áfram að renna.
Hún er ráðþrota. Þorir ekki að segja móður sinni frá þessu. Þær tala aldrei um neitt sem er fyrir neðan mitti mæðgurnar á Litla Hrauni. Það býr syndin ein og óguðleg og slíkt talar maður ekki um. En hún verður að fá hjálp. Hún getur ekki látið sér blæða út. Jafnvel þótt blóðið komi úr þessum synduga stað verður hún að fá lækningu. Skjálfandi á beinunum stynur hún því upp við móður sína að sér blæði á þessum stað.
Svarið kemur í formi kinnhests. Síðan tekur við langur reiðilestur. Hún á að skammast sín fyrir að tala um þetta. Skammast sín og þegja. Þetta fylgir því að vera kona. Er bölvun konunnar. Bölvun Evu sem ekki hafði vit á því að hlýða og þegja. Þetta gengur yfir en kemur aftur eftir mánuð og ekkert við því að gera. Það eru óforskömmugheit og óhemjugangur að gera þetta að umræðuefni. Það vill Þóranna aldrei heyra framar.
Og hún leggur á ráðin um að bjarga þessu hrösula barni sínu. Skrifar vinkonu sinni í aðventistasöfnuðinum í Reykjavík og fer fram á aðstoð við að beina Ástu á rétta braut. Svarið kemur um hæl og þar býður vinkonan Magnína J. Sveinsdóttir fram aðstoð sína. Býður Ástu húsaskjól og fæði hálfan veturinn meðan hún sæki skóla aðventista.
Þetta þykir Þórönnu þjóðráð. Undirbúningur fyrir brottför Ástu hefst og stefnt er að því að hún byrji í skólanum um leið og kennsla hefst eftir áramótin.
Tilfinningar Ástu eru blendnar. Auðvitað langar hana í skóla en að búa hjá ókunnugu fólki, fólki sem hefur sömu ströngu skoðanirnar og móðir hennar, það þykir henni fyrirkvíðanlegt. Þráin eftir að komast til Reykjavíkur hefur þó vinninginn og þrátt fyrir allt hlakkar hún til að komast þangað.
Komast burt.
Svo þetta er Reykjavík. Þessi grái massi.
Hrollur eftirvæntingar og kvíða hríslast niður bakið. Svartur köttur skýst fyrir fætur hennar. Skelfingin blossar upp. Regnið hellist niður úr loftinu. Gráminn sýgur merg og bein.
Hún stendur stíf með töskuna í hendinni og pokann við hlið sér.
,,Ertu að koma"
Gamli maðurinn er óþolinmóður. Hann á að flytja hana á nýja heimilið. Er farið að langa í kaffi og hlýju. Hún hristir sítt jarpt hárið frá augunum. Hikar enn um stund en þrífur síðan pokann föstum tökum.
Bílhurðin skellur á eftir henni. Höfnin hverfur í mistrið. Stóru augun stækka enn. Hvar er allt fólkið?
Hér er enginn á ferli. Aðeins endalausar raðir grárra húsa. Einn og einn bíll mjakast út úr mistrinu. Í þeim er þó fólk. Bíllinn sígur í átt að nýja heimilinu. Þar á hún að dvelja að minnsta kosti í vetur. Ganga í skóla hjá aðventistum og búa hjá aðventistum. Henni finnst það ekkert sérlega kræsilegur kostur en skóli er skóli og hún þráir að fá að læra.
En hún hefur heimþrá.
Kannski situr mamma einmitt núna við rokkinn og syngur fallegu ljóðin sín. Og Oddný situr og hlustar á. Hún minnist ótal slíkra kvölda í notalegu rökkri baðstofunnar. Stundum las pabbi fyrir þær, eða þá hún sjálf. Ævintýri um austurlenska soldánaeða íslenskar huldumeyjar. Fornkappa og frægar hetjur.
Úti gnauðaði vindurinn og tunglið skein á hraundrangana sem vörpuðu skuggum. Skuggum sem gátu leynt hverju sem var og gáfu ímyndunaraflinu byr undir báða vængi. Það var kitlandi og ógnvekjandi að ímynda sér drauga í hverju skoti. Forynjur og tröll.

En ekki ljóta kallinn. Þann vonda sjálfan. Hann myndi hirða hana ef hún væri ekki góð sagði mamma. Og óttinn við hann var aldrei sterkari en í myrkri vetrarnæturinnar.
Á sumrin var veröldin önnur. Þá var það vinnan sem gilti. Að koma heyinu í hús og undirbúa veturinn. Það var gaman að vera í slægjunni með pabba. Hlusta á hann kveða eða bara þegja með honum. Hvað var það nú oftast sem hann kvað við denginguna ? Hún einbeitir sér og tekst að muna tvær vísur.

Vekja nornir vígafar
við þó sporni postular
rís í horni og reigist þar
risinn forni Habsborgar

Belgjum skoðar blóð úr und
bið ei þolið Frakkans lund
ýgur boli á Bretagrund
blæs í kol við Ermarsund

Hún brosir með sjálfri sér og heyrir í hugskotinu langdregna tónana kveðna með rödd pabba. En nú er pabbi kominn hingað til Reykjavíkur í bretavinnuna. Til að eignast peninga og byggja nýtt hús á Litla Hrauni. Það er þegar byrjað að byggja það. Nýtt steinhús allt öðruvísi en gamla torfbæinn. Ekkert verður framar eins. Æskan er liðin. En þegar skólinn er búinn í vor ætlar hún heim aftur. Ganga fram á Gömlu Eyri og hlusta á brimið og svartbakinn. Horfa á selina með fallegu augun og gljáandi búkana. Þá verður hún komin heim.
,,við erum komin" segir gamli maðurinn.
Ásta hrekkur aftur inn í nútíðina. Bíllinn hefur staðnæmst fyrir utan hús í skerjafirðinum. Það hús á að vera heimili hennar í vetur. En hún veit að hún á aðeins eitt heimili. Og þangað leitar hugurinn í hvert sinn sem erfiðleikarnir ógna.
Heim í hraunið.

Ég ákvað að dekra við mig og fá mér mynd í sjónvarpi símans. Það gekk alveg að óskum og ég sá fyrstu 3 mínútur myndarinnar. Þá fraus myndin og Kastljósið kom inn í staðinn, með Birni Bjarnasyni. Í örvæntingu ýtti ég á alla takka sem ég fann, ætlaði svo alls ekki að horfa á BB. Og viti menn, kallinn fraus og steinþagði á skjánum. Mér fannst þetta svo sniðugt að ég nánast gleymdi að horfa á myndina.

Eftir mikið bras (var næstum búin að panta heimsendan tæknifræðing frá símanum og hann átti að koma með poppið) þá tókst mér að berja þetta af stað aftur og nú ætla ég að horfa á Morgan Freeman leita að týndri smátelpu.

Það er eins gott að þessi hrina er ekki í byggð, þeir eru ansi miklir skjálftarnir þarna.
jarðskjálftavefur veðurstofunnar

Ég er ekkert sérlega spennt fyrir jarðskjálftum, ég er líka hálfgerður eymingji og finn svo mikið til með þeim sem verða fyrir slíkum náttúruhamförum....

Hrollur

Ég rakst á fína færslu hjá  Kolbrúnu um vist í líkhúsi sem reyndist þegar upp var staðið kosta svipað og gisting á góðu hóteli. Ég er nokkuð viss um að ég slapp við nákvæmlega þetta gjald en reikningurinn fyrir útför Hilmars var samt svimandi hár. Ég hefði áreiðanlega getað fengið ágætan bíl fyrir þann pening.
Jenný skrifar bráðskemmtilega færslu um málefnið. Henni finnst ansi morbit að safna sjálfur fyrir útför sinni, þar er ég sammála henni en ætla samt að gera það. Mér finnst að ættingjarnir eigi ekkert að vera að setja sig í skuldir við að gróðursetja mig, það ætti í raun að vera ókeypis á tímum endurvinnslu og allt það. Það ætti kannski að kosta meira að láta brenna sig, samanber bræluna sem af því kemur og gróðurhúsaáhrif og það allt.
Manni er troðið í kistu, settur í náttföt og breidd á mann sæng. Þetta er allt fyrir augað, maður er náttlega steindauður og er skítsama um afganginn af manni á þeim tímapunkti.
Við horfðum ofan í kistu Hilmars, bílaviðgerðarmannsins...þarna lá hann að sumu leyti eins og álfur út úr hól, með hvítan kodda og hvíta sæng. Móðir ætlaði að neyða upp á hann hvítum krossi en þá sagði hann (eða einhver) stopp og krossinn kom brúnn. Hann fékk bara að vera þannig.
Hilmar var alltaf á spani, hann var hreinn á jólunum annars var hann skítugur á krumlunum og fötin allaveganna. Þannig var okkar strákur og okkur fannst hann flottastur.
Ef bókhaldið mitt væri ekki enn hjá endurskoðandanum þá myndi ég pikka inn hvern og einn kostnaðarlið við að jarða Hilmar. Ekki vegna þess að ég sjái eftir aurum í hann heldur vegna þess að ég hef á tilfinningunni að einhver hafi grætt á andláti hans, löngu fyrir tímann.

Með líkhúskveðjum

vöknuð (vonandi) og allt. Ég ætla að koma með einn bókarkafla fyrir ykkur hérna. Takk Hrönn fyrir sæta athugasemd. Ég útskýri kannski síðar hvernig á því stendur að samskipti við verur á 2 fótum reynast mér mun erfiðari en samskipti við verur á 4 fótum.

Hérna kemur næsti kafli í sögu Ástu Sigurðardóttur, það væri áreiðanlega snjallt ef þið röðuðuð sögunni í rétta röð í tölvunni ykkar eða prentuðuð út hvern hluta. Þessi saga er nokkuð mögnuð í heild sinni.

----------------------------------------------------------------------------
Það er ekki margmenninu fyrir að fara í litla kotinu við sjóinn. Og lífið er fábreytt og rólegt. Þó eru alltaf nógar furður í umhverfinu sem vert er að skoða. Sem gefa ímyndunaraflinu byr undir báða vængi. Hellar og hraungjótur. Brimhljóðið á Gömlu Eyri. Síbreytilegur gróðurinn og dýralífið. Og yfir öllu gnæfir jökullinn. Hreinn og hvítur eins og nýþvegin ullin sem dreift er á hraundrangana á þvottadögum. Jökullinn er veðurstofa bóndans. Á hverju kvöldi er það hans síðasta verk að líta út um baðstofugluggann á loftinu og láta jökulinn segja sér fyrir um veður næsta dags.
Bóndinn heitir Sigurður Benjamín Constantínus Jónsson og hefur alið allan sinn aldur á þessarri kotjörð. Litla Hrauni í Kolbeinsstaðahreppi. Þar hefur hann búið ásamt móður sinni, ekkjunni Ástríði Benjamínsdóttur, sem svo lengi eldaði grátt silfur við séra Árna Þórarinsson nágranna þeirra á Stóra Hrauni.
Nú er Ástríður dáin en hann stendur hér enn við gluggann á baðstofulofti torfbæjarins gamla og gáir til veðurs. Rúmlega fimmtugur maður, farinn að bogna í baki af byrðum lífsins án þess að hafa þó nokkurn tímann fundið sinn sanna tón. Búskapurinn hefur aldrei tekið huga hans fanginn. Hann þráir að menntast og fræðast og hefur frá unga aldri lesið allt sem hann kom höndum yfir. Íslendingasögurnar kann hann nánast utanbókar og er sólginn í allar nýjar upplýsingar um tækniframfarir og veraldarundur.
Hann hefur kennt sjálfum sér að lesa ensku og dönsku og þótt hann hafi enga hugmynd um framburð orðanna getur hann lesið þessi mál sér til gagns.
Hann á það jafnvel til að hlaupa inn úr flekknum í miðju kafi og grípa bók. Þá hefur eitthvert hræðilegt vandamál heltekið hann og hann getur ekki haldið áfram fyrr en svarið er fengið.
Menn kalla hann sérvitran og sumir jafnvel búskussa, það veit hann. Hann Benni á Hrauni verður seint talinn til framúrskarandi búhöld. En honum er sama. Þetta venjulega búskaparbasl fullnægir honum ekki. Hann verður að hafa eitthvað huglægt við að glíma.
Þannig hefur það ávallt verið.
Og þótt hann sé nú kvæntur og faðir tveggja dætra þá er það honum ekki fjötur um fót í ríki hugans. Þar er hann frjáls ferða sinna.
Konan hans er hins vegar mikil búkona. Og lítur þetta grúsk hans heldur óhýru auga. En einnig hún á sér athvarf í öðrum heimi. Heimi sem hann þekkir ekki en getur þó vel unnt henni að dveljast í.
Ef hún aðeins vildi leyfa honum að sinna sínu.
Hún heitir Þóranna og er sterk.
Hún er bandamaður Guðs og treystir því að ef húns aðeins standi þértt við hlið hans geti ekkert farið úrskeiðis. Benni hlær að þessum guðsótta en henni er sama. Hún veit að aðeins með því að vera í bandalagi við Guð getur maður bænst þess að komast áfram hinum megin. Og bandalagið við hann veitir henni líka öryggi í þessum heimi.
Ævi hennar hefur ekki alltaf verið auðveld. Barn að aldri hafði hún misst móður sína í aðra heimsálfu og aldrei séð hana meir. Foreldrar hennar höfðu skilið og hún alist upp hjá föður sínum og stjúpu. Það hafði henni ekki líkað. Hún hafði verið einþykkt og lokað barn. Hatursfull út í heiminn sem svipt hafði hana móðurástinni. Ung hafði hún farið að heiman til að bjarga sér af eigin rammleik. Hafði lært fatasaum og húshald í Reykjavík og Vestmannaeyjum. Og átt sínar góðu stundir þrátt fyrir allt.
Einu sinni hafði hún elskað. Sá draumur hafði ekki endað vel. Hafði skilið hana eftir með opið sár á sálinni. Því sári hafði Guð lokað. Hún hafði gengið í söfnuð aðventista og þar hafði hún fundið sátt við Guð sinn.
Allt á hún honum að þakka. Enda leggur hún sig fram við að sýna honum hollustu sína. Hún heldur alltaf hvíldardaginn heilagan samkvæmt boði Drottins.Frá sólarlagi á föstudagskvöldi til sólarlags á laugardagskvöldi sinnir hún ekki öðrum verkum en þeim sem bráðnauðsynleg eru. Sama þótt það sé brakandi þurrkur. Á laugardögum vinnur hún ekki. 
Hún reynir af öllum mætti að vera trú guði sínum í stóru sem smáu. Og í flestum greinum heppnast það.
Erfiðlegast gengur uppeldi dætranna. Þær hafa ekki sama trúarkraft og móðir þeirra. Oddný er þó tiltölulega viðráðanleg. Ásta er verri. Hún hlær upp í opið geðið á móður sinni þegar hún reynir að koma henni í skilning um að Guði sé ekkert óviðkomandi. Að það þýðir ekkert að fela neitt fyrir honum. Að hann sér allt og skráir það hjá sér. Að honum er illa við alla léttúð og dans og glannaskap. Að maður verður að neita sér um gæði þessa heims til að eiga inngöngurétt í þann næsta.
Ásta hlær. Stelpuskarnið tæplega tíu ára gamalt . Hlær og segist ekki trúa því að Guð vilji ekki að maður sé glaður. Og svo er hún þotin. Út í hraun eða niður í fjöru. Syngjandi og trallandi einhverja útlenda slagara sem hamingjan má vita hvar hún hefur lært.
Já, Þóranna er áhyggjufull. Þetta getur aldrei farið vel. Það veit hún. Hún biður hinn æðsta að horfa framhjá þessum ungæðishætti í barninu. En hún er ekki viss um að honum sé slík bænagjörð að skapi.
Og Þóranna gengur um andvarpandi og reynir að bæla niður ótta sinn um að Guð muni skrifa óstýrilæti barnsins á hennar reikning og þar með útmá allar hennar góðu dyggðir. Það er óréttlátt. Eftir allt sem hún hefur á sig lagt til að þóknast honum.
Kannski er Ásta refsing hans fyrir það að hún skyldi giftast Benna. Hann er ekki
sérlega guðrækinn og liggur í allskonar bókum sem halda því fram að Guð sé ekki einu sinni til. Að hann sé dauður. Og þó Benni trúi því kannski ekki alveg þá hefur hann gaman að því að lesa þessar bækur. Meira gaman en að lesa biblíuna.
Hún hefði ekki átt að giftast honum. Þau eiga ekki skap saman. Skyldur hjónabandsins eru henni kvöl. Samt hafði hún látið freistast að giftast. Það getur verið erfitt að vera einn. Og húsmóður í sveit nýtur alltjént meiri virðingar en vinnukona jafnvel þó býlið sé lítið. Guð hlýtur að skilja það. Hann getur ekki verið svo óréttlátur að refsa henni ævina á enda fyrir þessa einu hrösun.
Þóranna hristir sig og jesúsar. Hvað er hún að hugsa ? Að Guð sé óréttlátur. Nei réttlæti hans er óvéfengjanlegt.
Og Ásta er engin refsing. Hún sem getur verið svo blíð og góð og sagt svo fallegar sögur.
En það er tryllingur í henni, því verður ekki neitað.
---------------------------------------------------------------------------------------------
frh síðar

Fékk allt í einu flugu í höfuðið og ákvað að kíkja til hennar systur minnar. Gáði samt til öryggis hvort hún væri ekki örugglega heima, það er alveg hundleiðinlegt að heimsækja fólk sem er ekki heima. Þá þarf maður að hafa með sér kúbein og allskonar...stend ekki í því.
Hún á allskyns gríslinga sem er gaman að skoða. Ég sat heillengi áðan og velti fyrir mér samskiptum naggrísahjónanna, hann situr og stendur eins og hún vill. Haukur útskýrði fyrir mér flissandi að stundum gleymdi kallinn og gerði aftur eitthvað bannað og fengi beint á hann, þá er hann búinn að læra það upp á nýtt sagði Haukur og glotti.
Þau eru með hjónin með 4 gríslinga en tvo unglingspilta í öðru búri.
-----------------------------------------------
Það hafa alltaf verið dýr í kringum okkur og það er gott að eiga dýrin að. Mér hefur ekki gengið sérlega vel með samskipti við fólk í gegnum tíðina en ég get endalaust spjallað við Lappa og Kela. Þið athugið að hér á síðunni eru myndir sem ekki voru á moggablogginu, allskonar Lappa og Kela myndir. Nokkrar síðan þeir voru losaðir við "kúlurnar" á sínum tíma.
Haukurinn minn ætlar að vera hérna hjá mér um helgina, það er fínt að hafa hann. Svo yndislegur frændi...
jæja best að halda áfram að horfa á sögu Sam Shephard.....

Lífið og tilveran núna, hef bara hangið hér heima í 2 dag og nánast engu nennt. Ég er búin að telja mér trú um að ég megi þetta, ég sé þó alltjént í sumarfríi. En þegar maður vinnur tvær vinnur og nær ekki fríi í báðum í einu þá verður þetta vítahringur, milli þess að skammast mín fyrir að fara ekki að keyra og þess að njóta þess að gera lítið sem ekkert.
Ég fann lausn á þessu áðan, ég fór og lagði mig. Þannig að þið megið eiga von á andvökufærslu á morgun
Núna er ég að laga mér kaffi og ætla að setja Himmann minn í boxið fallega sem ég geymi hugsanirnar til hans í.  Það er orðið afar stutt í árið, mér líst ekki alveg nógu vel á það. Ég þarf líka að athuga hvernig ég ætla að hafa þann dag, allir að hittast eða hver maður heima hjá sér sjálfum.
Strákkjáninn að gera þetta !
Jæja reyni að fá mér kaffi og vakna aftur...
Munið að skilja eftir orð svo ég sjái hverjir eru komnir inn, ekkert merkilegt...bara kvitt fyrir komunni

og steinsvaf, skemmti mér áðan við að lesa færsluna hennar Hrannar, hún tók að sér að vera spaðinn núna. Hér er kominn Björn,ekki ísbjörn samt, hann er á leið í ökutíma. Hann er merkilega glaðlegur í morgunsárið, það gæti skýrst af því að kærastan er loksins komin aftur til landsins.
Ungur maður á afmæli í dag og er sex ára, meistari Patrekur Máni.
Hér ætlaði ég að setja inn mynd af honum en eitthvað kann ég ekki á þetta hérna....
Annars er held ég allt í góðu, hér tínast inn tenglarnir . Sigga systir var að færa sig hingað líka yfir og losnar vonandi við bitra gaurinn á leiðinni, það er ekki hægt að vera með óviðkomandi kall ofan í öllu sem maður segir og gerir.
Hérna kemur svo næsti kafli í bókinni um hana Ástu Sigurðardóttir ;

Ásta Jóna Sigurðardóttir. Frá Litla Hrauni í Kolbeinsstaðahreppi. Þar fæðist hún þann 1 apríl 1930 og þar á hún heima til 14 ára aldurs. Skilgetið afkvæmi íslenskrar bændamenningar.
Foreldrar hennar eru þau Sigurður Benjamín Constantínus Jónsson frá Litla Hrauni og Þóranna Guðmundsdóttir frá Fáskrúðarbakka. Þau eru orðin nokkuð fullorðin þegar Ásta fæðist. Sigurður um fimmtugt en Þóranna um fertugt. Tveimur árum á eftir Ástu fæðist þeim önnur dóttir, Ástríður Oddný. Þær eru samrýndar systurnar og leika sér mikið saman.
Þó á Ásta sér eigin heim sem Oddný fær ekki aðgang að. Það er heimur bókanna. hún er orðin fljúgandi læs fimm ára og uppfrá því eiga bækurnar hug hennar allan. Hún les allt sem hún kemst yfir. Og hún vill frekar liggja inni og lesa en leika sér.
Ekki þó alltaf. Náttúran á í henni stóran þátt og henni er unun að því að ganga um hraunið og mýrarnar. Og hana dreymir. Dreymir stóra drauma um fjarlæg lönd og æfintýraheima. Hana þyrstir í þekkingu. Er fljót að læra og óseðjandi. Helst vildi hún geta sankað að sér allri þeirri vitneskju sem heimurinn býr yfir. Og þráir að komast í skóla.
Til Reykjavíkur í skóla. Og þangað fer hún.
En Reykjavík eftirstríðsáranna er stór biti að kyngja fyrir kotastelpuna. Það er eins og að ganga í björg að kynnast því lífi sem þar er lifað. Öll þau gildi sem henni hafa verið innrætt í uppvextinum eru þar einskis virði.
Og hún týnir sjálfri sér. Byrjar að drekka. Mikið og illa. Verður bitbein slúðurkerlinga. Ólétt aðeins átján ára og slarkandi þrátt fyrir það. Á hálfgerðum vergangi.
Og aðlagast ekki. Stendur utan við samfélagið. Og veit ekki hvort hún vill tilheyra því.
Hún gengst upp í að ganga þvert á viðteknar hugmyndir um siðgæði kvenna en það kostar hana of mikið. Þessi harða skel sem hún snýr að heiminum er aðeins vörn fyrir viðkvæma lundina. Togstreitan innra með henni verður sífellt sterkari. Slítur hana í sundur. Og þegar upp er staðið veit hún ekki lengur hver hún er. Hún hefur hæfileika. Bæði sem rithöfundur og myndlistarmaður. En skortir einurð til að fylgja því eftir.
Og hún trúir á réttlætið. Á jafnan rétt manna til að njóta lífsins. En einnig sú trú fölskvast með árunum. Hún gengur sífellt gegn sjálfri sér. Og brýtur niður allt sem hún hefur byggt upp. Fer í stríð gegn trúnni sem móðir hennar innrætti henni sem barni. Afneitar allri trú. Og hatast við hana. En einnig það stríð gengur næst henni sjálfri. Henni tekst aldrei að trúa á það sem hún er að gera. Veruleikinn er of fjarri draumunum.
Hún elskar börnin sín. Og vill vera þeim góð. En jafnvel það reynist henni um megn. Börn ganga of nærri sjálfinu. Krefjast of mikils. Meira en hún getur staðið undir. Og hún vanrækir þau. Misþyrmir þeim stundum í örvæntingunni. Og bregst þeim að lokum. Bregst þeim eins og hún hefur brugðist sjálfri sér. Brugðist draumum sínum. Og eftir stendur sársaukinn einn.

FRH síðar

ég er að smíða tenglalista hérna við hliðina á. Á hann set ég þá sem fá þessa slóð til mín og ég vil endilega biðja ykkur að kvitta fyrir komunni og aðgæta í leiðinni hvort slóðin á ykkar blogg virkar ekki örugglega.
En ég hef hingað til valið mér sjálf félagsskap og nú finnst mér Moggabloggið vera að fyllast af einhverskonar sauðum sem skrifa hvað sem er til að fá sem flestar flettingar. Þarna er ekki um að ræða bloggvini mína heldur eitthvað af hinum mörghundruð síðunum en það er sama. Félagsskapurinn ekki spennandi fyrir minn hatt.
Það má vera að ég sé með hroka en mér finnst svona súpa ekki alveg vera við mitt hæfi.
Ég vil frekar færri lesendur en þá vandaðri, ég er ekki í kappi við neinn. Ég er bara ég.
Klús á ykkur